Sinds een jaar woont een vriend van ons bij zijn Franse vriendin in de buurt van Chamonix. We waren al een aantal keren gevraagd bij hen langs te komen. Nou ligt Chamonix niet in de buurt van Ulvenhout, dus dat doe je niet zo even. Maar alla een keertje op weg naar Oostenrijk met een grote boog langs Frankrijk, dat moet kunnen!

Google Maps gaf aan dat de weg door Duitsland, Zwitserland xa0het kortste was. Dus tolkaart van Zwitserland aangeschaft. In Duitsland nog de pech dat we aangehouden werden omdat we zg. gevaarlijk inhaalden. We reden al een tijdje rechts, linkerbaan ging langzamer. De auto voor ons ging bij een vrachtauto naar links en ik dacht even later: er is genoeg ruimte, dus ook invoegen naar links. De achteropkomende auto ging echter ineens harder rijden, dus een hoop getoeter! Kilometers later kwam een politieauto voor ons rijden: Bitte, folgen. We waren de klos (geen kantklossen deze keer). Jullie zijn gewaarschuwd: als je rechts inhaalt (is verboden) en je gaat invoegen, kijk goed uit of je eindeloos veel ruimte hebt om dit te doen. Je kunt zowel voor rechts inhalen als voor het invoegen daarna beboet worden. Hoeveel auto’s we nog gezien hebben daarna, die pal voor ons invoegden, daar zullen we het maar niet over hebben. Van eentje heb ik nog het nummer genoteerd, die sneed ons echt. Maar we hadden geen zin in weer een uur oponthoud.

Bij Claire en Henk stond het eten klaar, dus dat was wel lekker. Gezellig bijgekletst, hun huis bewonderd, waar ze het nodige aan het renoveren waren en toen naar bed. De andere dag was het schitterend weer. Dit nodigde uit om een mooie wandeling te gaan maken. Sam heeft genoten! Het grootste deel van de wandeling mocht hij los lopen en hij heeft wat afgerend. Kwam ook keurig bij je, als je hem riep. En dat gebeurde, als we in de nabijheid van koeien kwamen. Dan toch maar even de hond aangelijnd.

Claire had voor eten voor onderweg gezorgd, dus bij een soort van zomerboerderij ons neergezet op een wat gammel houten plankier en daar gegeten. Ik heb daar heel veel foto’s gemaakt, want het was zo prachtig! Die foto’s die je hier dus ziet, zijn allemaal van de wandeling en de bergen er tegenover. We keken uit op de Mont Blanc, die achter de andere bergen lag. Uiteraard lag er daar sneeuw. Tegen het eind van de middag begon het wat te betrekken. We waren precies voor de regenbui weer terug in huis. Een wijntje, lekker eten en heel veel praten sloot deze voortreffelijke dag af. Een ding is zeker: we doen het nog een keertje over, maar dan moet mijn Frans toch echt beter worden! Nol kreeg een compliment voor zijn Frans, want dat werd gedurende die dagen steeds beter. Een troost: later kreeg ik voor mijn Duits een compliment van mijn Duitse buurvrouw.

Helaas: foto’s invoegen lukt nog niet. Ik was te vroeg blij. Maar misschien straks? Maar ik ga dit stukje ook op http://laurinswereld.wordpress.com zetten. En wie weet, lukken de foto’s daar wel.

xa0Al weer anderhalf jaar geleden kwam Sam, een Welsh terrixebr als pup in ons gezin. Op deze site heeft al wel een stukje over hem gestaan. Nu kreeg ik van verschillende kanten te horen: Hoe is het met Sam, gaat het goed? Ja, het gaat goed, maar ja soms gaat het ook niet goed.Toen ik Sam als pup kreeg was ik vastbesloten van hem een gehoorzame hond te maken. Hij zou beter luisteren dan alle honden die wij voorheen gehad hadden. Niet dat ik vond, dat die niet luisterden, maar onze oudste zoon dacht daar duidelijk anders over: er heeft geen een hond naar jullie geluisterd! Ja, daar moet je het dan mee doen, maar dit keer zou het anders gaan!

Sam groeide voorspoedig op. Meteen met hem naar de puppycursus hier in de buurt gegaan, waar hij zit en hier leerde en nog wat meer. Het leek aardig goed te gaan. Hij ging met ons overal mee naar toe. In
Oostenrijk was hij snel gewend aan de gondel en keek dan belangstellend uit naar wat er om hem heen gebeurde. En kijk, meewandelen deed hij ook goed. Als je hem hier zo ziet op de foto, dan volgt hij het baasje toch prima! Van de kleinkinderen genoot xa0hij ook. Maar die werden groter evenals hijzelf. Sam, enthousiaste hond en altijd blij als hij iemand ziet en vooral als dit onze kleinkinderen zijn, bleef maar opspringen tegen hen en anderen. Het luisteren om naar ons te komen, als we wandelden in het bos, tja, dat deed mijnheer wel. Maar als er andere honden zijn of er valt veel te snuffelen, dan is het toch veel leuker om te spelen en niet te luisteren: de baas blijft immers toch wel wachten. Hoe moesten wij hem dat nu afleren? Inmiddels hadden wij ook al van diverse kanten gehoord: een Welsh terrier vraagt geduld enxa0 consequent zijn. en reken maar, dat het drie jaar duurt voordat je een gehoorzame hond hebt. En in die drie jaar moet je dan natuurlijk wel wat doen!

Op aanraden van iemand uit de buurt besloten we naar een cursus van Martin Gaus met Sam te gaan. Deze cursus werd gegeven door Gert en Petra in Achtmaal. Wij zijn begonnen met de cursus “leren samenwerken”, waarbij je gedurende 3 1/2 week 3 x per week naar “school” kwam. Je kreeg heel veel theorie en je moest ook heel veel oefenen op allerlei mogelijke plaatsen. Dit was behoorlijk zwaar! Een week voor het examen kon ik zelf niet en nam mijn man
de training over. Bleek dat er net die dag proefexamen was. Sam ging alle kanten op, behalve de goede. Alleen volgen deed hij goed (maar ja, dat hij al geleerd tijdens die wandeling op de foto). We hadden er een hard hoofd in, dat Sam zou slagen. Maar niet te geloven: op het examen ging alles goed: hier, zitten, wachten, liggen, blijf en volgen. Iedereen keek zijn ogen uit en wij ook natuurlijk! Omdat deze cursus een aanvangscursus was, besloten we nu we toch een redelijk resultaat hadden bereikt maar door te gaan, want ja consequent zijn blijft moeilijk! En Sam kan behoorlijk dominant zijn, al is hij ook heel erg lief! Dus nu volgen we een vervolgcursus. Omdat het vakantietijd is, is de cursus echter tijdelijk onderbroken en is het Summerschool!

xa0Naar de Summerschool gaan doe je eigenlijk voor de lol. Er is een traject uitgezet met allerlei toestellen zoals tunnels, wippen, dingen om over heen te springen enz. Het is de bedoeling je hond te leren dit traject te volgen. Daar tussendoor leer je de hond in een kringetje om je heen te laten lopen of dat hij je in een cirkel volgt. Ook leer je hem buigen aan. Met een stuk of tien honden ben je dan op het veld. Nol en ik dachten dat het voor Sam wel goed zou zijn om naar Summerschool te xa0gaan. Zo blijf je immers ook in het ritme van leren en luisteren. Maar o, o de eerste avond ging het aardig goed. Sam vloog graag door de tunneltjes heen, sprong over de barrieres, de ene keer beter dan de andere, slalomde enz. Maar tussendoor moest hij ook wachten. En wat waren de andere honden interessant. Veel interessanter dan het vrouwtje! Daar wilde hij dan wel naar toe, dus trekkenxa0 en blaffen. Aandacht voor de vrouw, ho maar. Hem apart genomen en daarna ging het die 1e keer wel. Maar de 2e avond was het veel lastiger, want zo’n rondje lopen rond het vrouwtje, ach daar ben je zo mee klaar. Nog een keertje, prima, maar daarna wil ik naar die hond, die naar mij gromt. Ik zal hem wel eens mores leren! Aandacht vragen, zegt Petra: Laurin, vraag de aandacht van Sam. Ze komt er bij en Sam springt vrolijk tegen haar op en gaat wel even mee een rondje draaien. Maar daarna moet ik weer en ik geef ten einde raad de riem over aan Nol. Die zit met hetzelfde probleem: Sam doet zijn oefening en daarna is het trekken en naar de andere honden willen. Worst, kaas en nog eens brokjes als beloning helpen even, maar zijn daarna niet meer interessant. Als hij de volgende keer weer zo doet, zegt Nol, gaan we naar huis.

Nu hebben we de 3e avond. We worden nogmaals door Petra en Gert erop gewezen om de aandacht van Sam vast te houden: veel belonen, hem laten zitten, brokje, zitten, brokje. Het kost me moeite, maar het lukt, alleen de opdrachten van Gert hoor ik ternauwernood, dus die moet Nol me vertellen. Nol staat met het fototoestel in de buurt. Sam draait om me heen, linksom, rechtsom. Ik buig me in allerlei bochten, niemand heeft me verteld dat de Summerschool ook van je vraagt om gymnastische toeren uit te halen. Sam volgt, Sam buigt (met enige xa0hulp), springt over mijn been (wel afgezonderd in een hoekje) en daarna…… ja nu komen de toestellen. Hoera, dat is leuk, daar staan alle honden in afwachting op een rijtje keurig rustig naast hun baasje, zo niet Sam. Hij wil naar ze toe, zit even op mijn verzoek, maar trekt dan weer. Brokjes helpen niet meer. petra raadt me aan even naar binnen te gaan met Sam om hem rustig te krijgen. Daar zitten twee dames te kletsen en koffie te drinken. Zegt de ene tegen mij met een begripvol lachje: “Een terrier. Ja, een Welsh, hebt u ook een terrier?”. Ja, diexa0
heeft ze, een Staffordshire. Het komt allemaal goed, zegt ze geruststellend. Hoe oud is hij, anderhalf? Ja, moeilijke leeftijd. Volgens mij heeft Sam voortdurend last van moeilijke leeftijden. Die van haar is drie en nu gaat het veel beter. Het komt echt, zegt ze nogmaals, ineens gaat het veel beter, u zult het merken. Daar houden we het dan maar op! Ik ga met Sam terug naar het veld, waar de snelle xa0Bordercollie van Maria al aan haar 2e ronde begint. Hoera, hoera, Sam is aan de beurt. En ja Sam scheurt er door heen, ik kan nog net zijn riem grijpen om te voorkomen dat hij terug naar de andere honden gaat. Dan over de barrieres springen, gaat goed, maar hij probeert achterom te kijken waar de anderen zijn. Over de wip en weer door een tunneltje. Gert vangt hem met beide armen op. Dan door een ring, maar hier gaat het fout! Ik glij uit met mijn ene been naar voren en de andere naar achteren in spagaat. Ik schrik vreselijk, mijn ongeluk van 2 1/2 jaar schiet mij door het hoofd, maar gelukkig mijn rechterbeen voelt goed aan, links voel ik mijn bovenbeenspier. Ik sta kletsnat en trillend op mijn benen. Afgelopen voor vanavond. Maria of was het Gert neemt Sam van mij over en even later brengt Nol hem naar de auto. De les is toch al bijna voorbij, dus echt erg is het niet. De volgende keer geen schoenenxa0

aan, waar de zolen glad van zijn, zeker niet als het zulk nat gras is! Toch, zegt Gert: het ging best goed met Sam! Ja, dat vond ik ook, maar het kost wel een buidel met brokjes. Sam zou geen eten meer hoeven na de les, maar zijn maaltijd heeft hij in een vloek en een zucht thuis op. Ik ben doodmoe, ga even onder de douche en hang daarna in mijn nachtpon voor de tv. Nol laat Sam voor het naar bed gaan uit.

Vandaag is Sam heel rustig. Bij zijn ochtendwandeling gaat hij snel zitten voor het oversteken van onze drukke straat zoals het hoort en wacht. Tijdens de wandeling gaat hij keurig liggen op mijn verzoek enxa0 blijft. Ook komt hij bij zit, wacht en hier in een rechte lijn zonder links of rechts nog even te snuffelen naar mij toe. In het bos komen zijn “vriendjes”. Hij loopt en rent met hen. Daarna komt er nog een andere hond. Geen probleem, lekker spelen met elkaar. Ik wil naar huis en loop die kant op. Op mijn roepen komt hij. Halverwege kijkt hij nog eens naar zijn achterblijvende speelkameraadjes, maar dan komt hij naar mij en laat zich aanlijnen. We lopen rustig naar huis. Ja, Sam leert het nog wel! Geduld is een schone zaak zowel voor hem als voor mij.

(De foto’s van de training zijn genomen door Nol, mijn man tijdens de training op de Marrtin Gausschool van Petra en Gert Groenewegen te Zundert.)