Vorig jaar gaven Ephrem en ik naar aanleiding van een workshop, die door Lidwien Roording gegeven werd bij De Waaier, met goedvinden van Lidwien een workshop "Tafeldecoraties" aan een aantal Belgische kantklossters. Zij waren zo enthousiast, dat zij om een herhaling vroegen met uiteraard een andere kantwerk. Bij toeval liep ik tegen een aardig Tsjechisch boekje op met patronen van Dana Benexc5xa1ovxc3xa1. Op basis van deze patronen besloten Ephrem en ik een workshop "Tafeldecoraties" (ja, al weer, maar echt totaal anders dan het vorig jaar)aan te bieden. Er werd door ons heel wat geklost, gebeld, gemaild en op papier gezet. Daarna hadden we wel het idee dat we een workshop aan konden bieden. Een deel van Belgische dames was graag van de partij, een aantal kon door omstandigheden niet. Dat bleek echter geen probleem, want al heel snel hadden we genoeg deelneemsters om te starten.

Zaterdag 21 mei was het zo ver. We hadden onze kantwerkstukken keurig uitgestald op een tafel. Voor iedere deelneemster was er een gratis (nog wel) patronenmap, waar in ook uitleg werd gegeven over de patronen. Na koffie met taart  omdat we eindelijk ons diploma "Kantontwerpen" dat overigens uitgebreide stropkant in Belgixc3xab genoemd werd, kregen, gaf Ephrem een uitleg over wat er in de map te vinden was. Al snel ging iedereen aan het werk. Onze Belgische dames hadden de klossen al
gewonden, dus die konden meteen starten met klossen. De Nederlandse dames en een Amerikaanse dame (ja echt, we hadden zowaar een Amerikaanse in ons midden, maar ze woonde in Belgixc3xab) kozen een kleurtje uit onze voorraad en begonnen met de klossen opwinden. Daarna gingen ook zij snel aan de slag. Rianne zat naast onze Amerikaanse gast (was door haar uitgenodigd via mailing) en vertaalde waar nodig. Dat was wel gemakkelijk voor ons.

Zelfs ervaren kantklossters kun je nog iets nieuws bijbrengen: een andere opzet dan zij gewend waren. Overigens niet echt een Tsjechische opzet, want ook in Zweden had ik deze opzet al eens geleerd. Iedereen koos De morgen vloog voorbij, zodat ik nog gauw moest noteren wat iedereen wilde eten voor
zover ze geen eigen lunch bij zich hadden. Wat is het dan gemakkelijk, dat de Jumbo, voorheen Super de Boer, tegenover je zit. 

Evenals vorig jaar troffen we het met het weer, al was het iets minder heet gelukkig. Wel warm genoeg om buiten in de tuin te lunchen. Even bijkletsen met degenen die niet vlak bij je hebben gezeten tijdens het klossen is ook altijd gezellig. Na een uurtje ging iedereen weer verder met klossen. 

Het viel me op, dat door de meesten hetzelfde patroon gekozen werd met netslag en papieren blaadjes. Een paar anderen kozen voor het motief met variatie op de eenvoudige kruisslag. Beide patronen konden als onderzetter voor een glas gebruikt worden, maar na stijven ook in elkaar gevouwen worden. Er waren ook patronen die als servethouder

gebruikt konden worden of als sier bij een bord. Ephrem had voor ieder nog een vierkant bord gekocht, waar zo'n kant dan op aangebracht kon worden. Hilde kloste met eigen gemaakte papieren klosjes, dus niet die van Ephrem deze keer. Op bijgaande foto zijn ze te zien. Een enkeling kreeg het patroon af.

Om half vier was het einde van de workshop. Iedereen kloste ook echt tot die tijd door, dat konden wij wel waarderen.  Er hing ook een gezellige sfeer. Na afloop kregen we dan ook te horen: als jullie weer een workshop organiseren, dan willen we wel weer meedoen! Dat is wel een echte stimulans voor ons. Jullie begrijpen: we gaan weer hard op zoek naar iets nieuws om het volgend jaar weer een workshop te geven.

Dames, bedankt voor jullie enthousiasme. Wij hebben ook genoten. Het was het werk waard. En nu vind ik misschien tijd om ook op deze weblog nog een stuk te schrijven over mijn bezoek aan Bad Pyrmont, waar prachtige kanten te zien waren tijdens het Duitse Klxc3xb6ppelkongres. Wie weet, want er gebeurt van alles hier en de tijd vliegt!

Enige tijd geleden werd ik benaderd door Liesbeth. Zij had, bleek later, kantklossen en Noord-Brabant ingetypt en was zo bij mijn website uitgekomen. Zij schreef: Ik ben vrijwilliger bij de Activiteitenraad van ons nieuwe gebouw. MFA Caleidoscoop in Vlijmen. (Multi Functionele Accomodatie). Onder de MFA  vallen oa ook 2 basisscholen. Wij willen voor deze 2 basisscholen op 19 april een (oude) ambachtenmarkt(je) organiseren. Of ik ervoor voelde om het kantklossen te komen demonstreren. Nu vind ik zoiets altijd wel leuk, dus na enig vragen wat de bedoeling precies was en of ik een vriendin mee kon nemen, gezegd dat ik zou komen. Omdat naaldkant toch ook een oud ambacht is, ook gevraagd of Rianne mee kon komen. Ook dat was geen probleem: hoe meer oude ambachten, hoe liever.

Zo reden Ephrem, Rianne en ik met een auto volgeladen met kantkloskussens en demonstratiemateriaal op 19 april naar Vlijmen. Het was een stralende dag, dus diegenen die er al waren hadden zich buiten opgesteld. Maar er was nog wel een windje en ik had geen vest of niets bij me. Wat te doen: binnen of buiten. Uiteindelijk besloten toch maar buiten, dat was toch meer in de kring erbij. Gelukkig kwam in ons hoekje al snel de warme (soms zelfs te warm) zon. We kregen drie tafels, die echt wel nodig waren. Een tafel werd ingericht met vooral moderne kanten lekker kleurrijk met een enkele witte kant ertussen, zodat de kinderen ook nog kennis konden maken met oude kanten. Op een andere tafel legde Rianne haar naaldkantwerk neer en was er nog net plaats voor een kussen, waar de kinderen een visje, waarvan de kop al was opgezet, op konden klossen. Op de tafel die overbleef kwamen 3 kussens, waarvan 2 met de opzet van een vriendschapsbandje en een ook met visjes. Nog even was het heel rustig, maar dit duurde niet zo lang.

Gelukkig hadden zowel Ephrem als ik iets gemakkelijks op gezet, want al gauw kwamen de kinderen bij ons kijken. Vroegen we dan of zij ook eens wilden proberen te klossen, dan werd er bijna altijd meteen ja gezegd. Dus werk aan de winkel en de kinderen uitleg geven. Bij de kleintjes (5 jaar) hielden we ook wel de handjes vast om de beweging te maken. Later op de middag kwam zo'n jongetje terug: hij wilde weer klossen. Heb je het al gedaan, vroeg ik hem. Ja hoor hij wist hoe het moest was zijn stellige antwoord. Ja, met het vasthouden van zijn handen ging het aardig goed. Tegen zijn vriendje zei hij: wil je ook niet klossen. Dat kan ik niet. Ja, maar de juffrouw helpt je wel hoor, zei hij vol vertrouwen. Dat doet je hart toch goed. De kinderen waren razend enthousiast om te klossen. Als ze een visje of vriendschapsbandje af maakten, mochten ze het hebben. Jammer voor hen, was de tijd om te klossen wel heel kort. Alle klassen kregen ongeveer een half uur om de ambachtenmarkt over te lopen. Bij onze naaste buurman mochten ze potjes aarde uitsteken. Bij een ander kregen ze een stukje speksteen. Ook was er een mandenmaker aanwezig, die echter geen manden vlocht, maar schoorstenen! Er waren ook Oud-Hollandse spelletjes zoals sjoelen. Ook kon er gekleid worden, geschilderd op tegels en bloemstukjes gemaakt. En dat alles in dat halve uur! Geda, een meisje van ongeveer 9 jaar was eerst bezig aan een visje. Haar vriendinnetje kloste het vriendschapsbandje. Beiden hadden de techniek snel door. Omdat Geda het vriendschapsbandje leuker vond dan het visje, ging ze daar op over. Maar ja, toen was het na enig klossen ook weer tijd om naar de klas te gaan. Schrijft u mijn naam er op, ik wil het zo graag hebben, vroeg ze. Ja, maar er komen nog meer kinderen, die ook willen klossen. Echter niet bestand tegen haar verlangen om toch echt dit bandje te hebben (ik kom nog terug om het verder af te klossen), besloot ik haar naam er op te zetten en het kussen even weg te leggen. Haar vriendinnetje had haar bandje al trots om. Omdat er ook al visjes afgeklost waren, hebben Ephrem en ik op nog 2 kussens het  vriendschapsbandje gezet. Een meisje uit groep 8 kwam ook niet klaar (viel ook niet te verwachten binnen dat tijdsbestek), maar wilde het ook zo graag hebben, dat ze na schooltijd weer terug kwam om het te halen. Rianne heeft het voor haar afgeklost. Het leuke van dit "lesgeven" was: de kinderen waren volkomen vrij in het kiezen van meedoen aan een oud ambacht.  Het enthousiasme om te klossen was groot, dus we hadden voortdurend kinderen bij ons. Erg leuk, ook al kwam er van ons eigen kloswerk niet veel terecht. We hebben het aantal kinderen niet geteld, dat bij ons kloste, maar ik was blij dat we met zijn driexc3xabn waren. Ook Rianne kwam niet echt aan haar naaldkant toe, al waren er best die ook belangstelling daarvoor hadden.

Het was een hele gezellige dag. We werden op tijd voorzien van een natje en een droogje. Ook waren we vrij om iets van drinken of een lekker koek te halen. Tussen de middag werden er belegde broodjes geserveerd. Voor we het wisten, was het vier uur en werd het voor ons tijd om op te ruimen. Op deze dag hebben we ook wat folders uitgedeeld over ons schoolproject. Ook aan een jongetje, die op het laatst van de middag kwam en nog wilde klossen. Hij zat in Den Bosch op school en vond het klossen zo leuk, dat hij nog met een visje naar huis kon gaan.

Wij hadden geen spijt van ons "vrijwilligerswerk". Weer erg veel kinderen hebben toch weer kennis gemaakt met onze geliefde hobby kantklossen!

Al een aantal jaren geven Mieke, Nellemiek en ik kantklosles op De Triangel aan groep 8. We klossen dan het vriendschapsbandje, wat de kinderen in 2 uur af kunnen maken. Nu kwam Mieke met de vraag of we bereid waren om 3 weken achter elkaar op school te komen en dan 1 uur kantklosles te geven. Er was een experiment op school, waarbij de kinderen konden kiezen tussen verschillende creatieve vaardigheden zoals schilderen, tekenen, beeldhouwen en ook kantklossen, die alle als een soort van workshop gegeven zouden worden. Oei, een uurtje? En kinderen vanaf groep 5 tot en met groep 8 bij elkaar? Zou dat wel gaan? En wat zouden we hen laten klossen. Het vriendschapsbandje? Maar wat dan als ze dat in de 2 uur die er voor stonden het klaar zouden hebben, wat dan geven in het 3e uur? Enfin, we wilden de sprong wel wagen. Zouden er aanvankelijk 15 kinderen mee doen, het bleken er uiteindelijk tien te zijn. En dat was toch een gelukje achteraf gezien, want Mieke kon er de laatste les niet bij zijn.

Na rijp beraad kozen we voor een (paas)ei. Dit patroon had in de Kantbrief van de LOKK gestaan (zonder ontwerpster erbij). Behalve de eivorm in linnenslag was er een middenstuk met netslag. Als de kinderen dan snel zouden klossen, konden we hen een nieuwe slag aanleren. Ik schrijf (paas) tussen haakjes vanwege het feit, dat er op De Triangel ook een aantal kinderen zijn, die het Paasfeest niet vieren. Maar een ei staat ook symbool voor vruchtbaarheid, de lente. Dus vonden we dat het wel geklost kon worden. Het kwam ook mooi uit: de lessen begonnen in de lente en voor de Pasen.

Ik heb het patroon eerst geklost en later heeft Mieke dit ook nog gedaan. Zij zette voor alle kinderen het ei op. Iets voor tien uur konden Nellemiek en ik de eerste dag de kussens en andere benodigdheden klaar leggen. Mieke zou iets later zijn, want die zat daarvoor nog bij een andere workshop. De kinderen hadden deze keer geen uitleg gekregen over wat kant was. Dus daar moesten we ook tijd aan besteden. En uiteraard vertellen, wat ze nu precies op hun tafeltje hadden liggen. Op het digitale bord werd de klosbeweging getekend en daarna ging ieder kind aan de slag: echt eerst slag voor slag allemaal tegelijk. We hadden 2 meisjes uit groep 5, 2 meisjes uit groep 8 en de rest zat daar zo'n beetje tussenin. Er waren 3 jongens bij, waarvan er een tevoren  had gezegd, dat hij liever toch niet meedeed aan kantklossen. Al snel werd er gevraagd of er muziek op gezet mocht worden. We kenden de regels niet zo goed, want een workshop is net iets anders als gewoon les. We beloofden dat als ze goed zouden doorwerken, ze dan de volgende keer muziek mochten uitzoeken.  Maar goed, er werd toch geklost. Sanne en Joxc3xablle uit groep 5 hadden de techniek net zo snel door als die uit groep 8, dus dat viel mee. De jongens hadden wat meer hulp nodig, maar eigenlijk wisten ze best wel hoe het moest. Het uur was zo om en de meeste kinderen hadden de onderste helft van het ei geklost.

We hoorden tijdens het opruimen van de spullen, dat Achmed, die eigenlijk wat anders had willen doen, heel enthousiast in zijn klas verteld had over het klossen. Met potloden had hij even voor gedaan hoe je moest klossen. Het was heel leuk, vertelde hij. Dat was wel een opsteker voor ons.

We waren heel benieuwd, wat de kinderen na een week nog zouden weten van de slag. Tot onze verbazing bleek elk kind gewoon verder te gaan. Af en toe moest er natuurlijk wel even geholpen worden, maar ja daar zijn we voor. En toen kwam het: de muziek. Dat bleek niet echt slim van ons, want binnen no time waren ze meer bezig met muziek van You Tube, dan met kantklossen. Bovendien door het digitale bord kwam dan iedere keer een filmpje van de muziek. Ik moest dan snel de klosbeweging weer op het bord terughalen, want anders keken ze naar het filmpje en tussendoor klosten ze dan. Dat werkt natuurlijk niet, dus werden we strenger, wat ze niet echt leuk vonden. Maar ja, ze kwamen om klossen te leren. En ze vonden het klossen wel leuk.  Een meisje vroeg of ze het niet het hele jaar door konden doen. Een ander was de keer daarvoor ziek geweest en kloste zo ijverig door, dat ze al snel even ver was als de andere kinderen. Maar we merkten wel, dat een paasei met een tussenstuk vermoedelijk toch niet gehaald zou worden. We hadden daar wel een oplossing voor: als het tussenstuk niet geklost kon worden wegens tijdgebrek en er zou nog tijd over zijn, dan werd het ei op een karton geplakt en mochten zij het versieren.

Tijdens de 3e les waren we voorbereid op de muziek. Ik had een lijst met namen gemaakt en in die volgorde mochten ze kiezen. We hadden hulp van een stageaire, die de muziek onder controle zou houden en op die manier wat orde in de klas zou houden. Inmiddels kenden we de kinderen redelijk goed, dus die orde hebben we er toch maar zelf in gehouden. Als het ei af was, moest het aangehaakt worden door ons en afgeknoopt. Nellemiek en ik zagen er wel wat tegenop of ons dat allemaal zou lukken: xc3xa9n afwerken xc3xa9n de kinderen rustig houden. Dorus had even geen zin, want hij was de week daarvoor ziek geweest, dus dacht hij dat hij wat achter was bij de anderen. Maar Mieke had een stukje voor hem geklost, dus dat viel echt wel mee. Uiteindelijk ging hij dan toch maar weer behoorlijk aan de slag. Het afwerken viel ons  mee, want er waren 3 kinderen die het lukten om het ei helemaal te klossen. Dus we hoefden niet in een snel tempo de eieren aan te haken en af te knopen. Shelly, die de 1e les niet bijgewoond had, had het helemaal af en zag ook nog kans om haar karton met ei te versieren.  Ook Aleijna (groep en Sanne (groep 5!) kregen hun eieren af. We hadden beloofd, als de kinderen goed door zouden werken, dat wij hun eieren af zouden maken. En ze hebben echt wel doorgewerkt op een enkeling na. Maar die waren toch ook zo ver, dat we maar een klein stukje voor hen hoefden te klossen. Nellemiek en ik hebben dat thuis gedaan. Daarna heb ik alle eieren nog op gekleurd karton geplakt en voor ieder een certificaat gemaakt. Wij krijgen toch immers ook vaak na een workshop een certificaat?

We hebben nog niet echt gexc3xabvalueerd, omdat Mieke er niet bij was vanwege haar vakantie. Maar voor het geval iemand dit project na wil volgen, we hebben wel wat tips:

- een uur is erg kort, beter is 1 1/2 uur. De kinderen zien dan beter het resultaat. En resultaten zien werkt bemoedigend.

– kies niet iets wat je aan moet haken. Dat vraagt aan het eind van de laatste les te veel van de begeleiders.

- kies een stuk, dit kan het vriendschapsbandje ook zijn, waarin je begint met linnenslag, dan netslag en vervolgens dubbele netslag. Laat de laatste les de kinderen dan kiezen voor een eigen slag.

Wij hebben geen spijt van ons experiment. De kinderen waren toch weer enthousiast en hebben kennis gemaakt met het kantklossen. Wij hebben ook weer geleerd van deze ervaring om 3 weken achter elkaar een uurtje kantklosles te geven.

Volgende maand weer een lesje vriendschapsbandje klossen op een andere school. We hebben er zin in!

Vraag was of ik wel naar deze tentoonstelling van "Op het eerste gezicht… de andere Kant" in Tienen kon gaan. De dag ervoor had ik beloofd met zoon en kleinkinderen naar de Efteling te gaan. De dag erna moest ik kantklosles geven op een basisschool in Tilburg. Zou manlief zo aardig zijn om te accepteren, dat ik weer een dag weg zou zijn en hij met onze aardige, maar ook aandachtvragend hond Sam alleen thuis zou blijven? En ja, hij was zo aardig!

Dus stonden Ephrem en ik al bijtijds bij het station in Essen. U weet wel: lekker goedkoop reizen met de trein voor 65-plussers in Belgixc3xab! We konden meteen eens vragen of we nu wel of niet via Brussel-Noord naar Tienen mochten reizen. Als dat kon, hadden we 2 mogelijkheden per uur om er heen te gaan en uiteraard ook weer terug. Het zat wat ingewikkeld, maar het kwam er op neer, dat de treinreis via Brussel-Noord in tijd korter was dan de reis via Leuven. Omdat de trein uit Brussel ook anders gaat en dan niet meer langs Tienen kwam, mochten we die trein dan ook nemen. Je mag nl. het station waar je moet zijn niet voorbij reizen. De stationchef in Essen zou persoonlijk bezwaar aan tekenen, als we toch een boete zouden krijgen en bij moesten betalen. Zo ver kwam het niet. De reis heen liep zeer voorspoedig!

Vanuit het station Tienen is het een 10 minuten lopen naar het museum 't Toreke, dat vroeger een gevangenis was. Nu is het een museum waar archeologische vondsten uit Tienen en omgeving te vinden zijn. Zo kon je ook zien hoe iemand begraven was, want dit was bijna levensecht, hoe dood ook, uitgebeeld. Wij hebben na eerst de kanttentoonstelling bezocht te hebben ook nog even in dit gedeelte rond gekeken.

Aan deze moderne kanttentoonstelling hadden leden van de Kant-act o.l.v. Martine Bruggeman meegewerkt, verder Hxc3xa9lxc3xa8ne Blanchard, Lieve Smets, Estelle Verhaegen, Riet Pieters, Lidwien Roording, Lieve de Vriendt, Atelier Kant-e-Lier, Nicole Verbeeck, Vxc3xa9ronique Zimmerman, Hilde Ryken, George Thijs, Marie Louise Moens, Marie-Josxc3xa9 Marixc3xabn, Nicole Kockaerts, Ilse Heijlen. Misschien dat ik namen vergeten ben of niet goed heb opgeschreven (dan stond de naam niet zo scherp op mijn foto), maar met bijgaande foto waarop Kant-Act en meer kringen vermeld staan, denk ik dat iedere deelnemende kantklosster toch wel vermeld staat. ik wil nog toevoegen, dat in het museumblaadje "Museumopener" vermeld staat, day de tentoonstelling is ingericht als een confrontatie tussen oude  schilderijen en hedendaagse kant- en textielkunstenaars, een ontmoeting tussen oude meesters en hedendaagse kunst. Om eerlijk te zijn: naar de oude schilderijen heb ik niet echt gekeken. Maar een kantwerkster had wel een modern schilderij uitgewerkt in kant en was toen in die stijl doorgegaan. Dat sprak mij wel aan omdat ik zelf ook weer zoiets in gedachte heb n.a.v. een schilderij van mijn man. Maar goed daar zullen we het nu niet over hebben. Her en der tussen de tekst vindt u verschillende foto's van de kanten die we gezien hebben. Niet alles, want wellicht worden er stukken weer ergens anders tentoongesteld. Dit is meer om een idee te geven wat in de moderne kant allemaal geklost kan worden. Daar zit toch een hoop variatie in. De kanten hingen in de diverse cellen, die nu open waren. Er was wel een cel op slot. Wat zich daarin bevond was voor ons een raadsel. Zou er nog een gevangene in gezeten hebben? Een meisje vierde haar verjaarsfeestje in dit museum. Zij mocht met haar vriendjes en  vriendinnetjes ballen gooien door het raampje. Maar waarop? Op die gevangene? Dat zal toch niet waar mogen zijn in deze tijd. Wel bijzonder vond ik, dat dit groepje kinderen van ongeveer 6 jaar zo leuk rondgeleid werden door het museum. Ze genoten er ook echt van. Jammer dat ze door de gids niet gewezen werden op de prachtige kanten die toch overal wel hingen. De gevangeniscel was veel interessanter.

Ephrem en ik hebben in ieder geval genoten en na een heerlijke wafel met ijs (en slagroom voor mij) togen we naar het station. We zouden net de trein via Noord-Brussel kunnen halen. Maar helaas: die trein was afgeschaft. Ja, zo noemen ze dat bij onze Zuiderburen, als een trein uitgevallen is. De volgende trein had 8 minuten vertraging. Alla, dat kon nog, want in Leuven zouden we toch zo'n 10 minuten moeten wachten op de aansluiting. Maar er klopte helemaal niets van, want voor de trein naar Antwerpen moesten we in Leuven blijven zitten. We gingen toch via Brussel. We stonden te wachten en raakten wat onzeker. Was het nu wel de goede trein naar Antwerpen of zou hij (volgens het treinplan) via Mechelen naar Turnhout gaan? Dan zou Nol, mijn man ons daar maar op moeten komen halen, want treinen is leuk, maar het moet toch wel zonder vertraging. We hadden geluk: de trein ging echt naar Antwerpen! Hij zat wel bomvol, want er bleken meerdere treinen rond Brussel – Antwerpen uitgevallen te zijn. We moesten dus staan. En de jeugd van tegenwoordig hoeft niet meer op te staan voor oudjes, die maar gewoon hadden moeten zorgen dat ze niet in de spits reizen!Och heden, ook de sneltrein naar Essen had vertraging, zo'n 24 minuten. Gedachtig een vorige keer toen we van de cursus in Mechelen afkwamen besloten we de stoptrein te nemen, die 10 minuten eerder zou vertrekken (de vorige keer was de sneltrein "afgeschaft"). Nu bleek de stoptrein 8 minuten te laat met als gevolg, dat we onderweg geregeld zo maar stopten, soms om een trein voor te laten gaan, soms was het een totaal raadsel. Hoe dan ook we kwamen om over half 9 in Essen aan. "Dit is het eindstation van deze trein", hoorden we en meteen een kreet van 2 meisjes: "O, nee dan moeten we nog een uur wachten". We draaiden ons om en vroegen waar ze heen moesten. Dat bleek Breda en Tilburg  te zijn. Ephrem zou mij naar huis brengen en was zo goed om ook die meiden maar mee te nemen. Die dolblij natuurlijk, nu waren ze in een half uur in Breda. Het meisje voor Tilburg zou nog even bij haar vriendin blijven. Ephrem bracht mij naar huis, waar we om kwart over 9 arriveerden. Moet je nagaan: ruim 4,5 uur van Tienen naar huis waar ik die ochtend maar 2 1/2 uur over gedaan had. Joop, Ephrems man zei later: Nu gaan jullie zeker niet meer met de trein in Belgixc3xab. Natuurlijk wel: we moeten zeker nog een keer naar Brugge!

Zaterdag 26 maart was het weer bijeenkomst van de Nederlandse OIDFA-leden. We zouden een lezing krijgen over postzegels en daarna zelf een postzegel gaan klossen. Ik kon mij die postzegel niet zo goed voorstellen. Hoe groot moest die wel niet worden? We moesten dun en dik garen meebrengen, restanten garen, pailletjes, kraaltjes en wat niet al en zestien paar klossen. Dat beloofde wat!

Annemieke Solleveldt opende de vergadering en heette iedereen welkom. Ze stond nog even stil bij de OIDFA-leden van Japan, waarvan gelukkig bericht was, dat zij allen nog in leven waren. Wel was in  ieders familie wel iets gebeurd. Annemarie van Walsum zou later op de dag nog wat meer vertellen en ons ook vragen Origami kraanvogels te vouwen voor onze Japanse vrienden. De kraanvogel heet 1000 jaar oud te worden en 1000 kraanvogels staan voor geluk en gezondheid. En beide hebben ze daar wel hard nodig in Japan. Annemieke heette ook onze gastspreekster Ina Rijksen welkom. Een lid had een paar glasplaten met kantpostzegels meegebracht. Met haar volgde een klein intervieuw. Ook Ina moest uitleggen hoe zij op het idee van postzegels verzamelen kwam. Daarna begon haar lezing met dia's van postzegels. De lezing was leuk op gezet: eerst postzegels met katoen, linnen en zijde, hoe die gemaakt werd. Daarna kwamen de verschillende kanten aan de beurt, de kloskussens, de mode. Ik wist niet dat er zo veel verschillende  kantpostzegels in omloop waren in de diverse landen. Heel interessant.

En ja, toen kwam het klossen. Nu dat viel mee. We hadden ieder bij binnenkomst een aantal laagjes vilt van 5 bij 6 cm. gekregen, ook nog een speld, een sleutelhanger en een patronenmapje. In het patronenmapje stonden allemaal kleine patroontjes, waarvan je er eentje kon uitzoeken om te klossen (of zoals Rianne: je kon er ook een zelf tekenen). Het gekloste patroontje kan dan op het vilt genaaid worden en verder versierd worden met pailletjes of kraaltjes. Een deel van de leden ging aan de slag met klossen, maar er waren er ook heel wat die of zo maar wat rondliepen en her en der een babbeltje maakten of die kraanvogels gingen vouwen. Zo was ieder gezellig bezig. Ik kloste hard door, want ik heb nog zo veel kanten op mijn kussens liggen, dat zo'n kantje van een workshop bij mij maar zo snel mogelijk afgewerkt moet zijn. Het is me aardig gelukt. Ik kreeg het nog net niet af (wel het kloswerk), maar thuis de andere dag alles vastgenaaid en een beetje versierd. Waarom niet dezelfde avond nog? Heel simpel: mijn zoon was die dag jarig, vierde dat niet, maar een vriendin vierde haar verjaardag van de  23e wel op de 26e. En daar gingen we wel naar toe. En zondags wel lekker gaan eten bij zoonlief, want zo maar zijn verjaardag voor bij laten gaan. Nee dat kan niet!

Zo ging deze dag vlot voorbij. O, ik zou nog vergeten te zeggen, dat ik ook weer aardig van mijn geld afkwam: Lia Bouwmeister vertelde, dat in Spanje precies op dezelfde dag een boek gepresenteerd werd over Hinojosakant. Zij had vooraf een aantal exemplaren gekregen, die zij hier te koop mocht aanbieden. Ja, dat was een verleidelijk aanbod, wat ik niet kon weerstaan. En dan ook nog een aanbieding van garen bij Bob-in, eigenlijk moest ik het niet doen, maar ja……toch gedaan.  Wat patronen en garen betreft: ik moet 100 jaar oud worden en kunnen blijven klossen, niets bij kopen. Dan zijn mijn patronen misschien geklost en het garen op. Maar mijn postzegel is af!

Op verzoek van de Belgische dames die vorig jaar bij ons een workshop "Tafeldecoraties" hebben gevolgd, organiseren Ephrem en ik weer een workshop. Ditmaal gaan we Tsjechische kant klossen.

Er kunnen maximaal 15 deelnemers mee doen en wij hebben natuurlijk al een aantal inschrijvingen.

Nadere informatie is per mail aan te vragen door onderaan op dit stukje te reageren.

  Ephrem en Laurin

Na 2 maanden rust nu ineens weer heel veel op mijn programma. Vakantieweken achter de rug (misschien schrijf ik daar ook nog over) en meteen mijn diploma Knipling ophalen in Mechelen samen met Ephrem en Rianne. Het werd zo langzamerhand wel tijd daarvoor. Martine had een leuk voorstel: om half 2 op school diploma's ophalen met zijn allen en dan naar Rijmenam, waar een kanttentoonstelling was. Wij konden vanuit Mechelen met de Belgische cursisten mee rijden. We waren enthousiast. Werden ook goed ontvangen door Rita Thienpondt, onze lesgeefster, met koffie, thee, wijn of frisdrank en lekkere paaseitjes en koekjes. De sfeer was er. Martine had voor ieder van ons een fraaie balpen met een kantje erin geklost. Vast en zeker om onze handtekening op het diploma te kunnen zetten . Maar zouden we ons diploma ook krijgen?

Rita had maandag al het secretariaat gexc3xafnstrueerd om te zorgen, dat de diploma's klaar zouden liggen. Nou, dat was pech hebben: er kwamen er maar 3 te voorschijn. Deze werden uitgereikt, terwijl iemand van het bureau dan nog maar eens ging zoeken naar de andere diploma's. Ze ontdekte wel, dat we geslaagd waren (tja, dat wisten we al!), maar waar de diploma's waren? Hebben jullie ze dringend nodig? Ja, zei ik: mijn salaris gaat omhoog als het diploma er is. Iedereen lachen. Maar goed, uiteindelijk werd afgesproken, dat Rita de diploma's mee zou nemen naar de workshop, die Ephrem en ik op 21 mei gaan geven hier bij mij thuis.

Dan op naar Rijmenam. Hilde ging bij Willy en Josxc3xa9 in de auto. Wij reden mee met Martine. Keurig geregeld! Kantkring "'t Ordinaaltje" heeft een nieuw (nou eigenlijk oud) gebouw, waar de leden de beschikking hebben over meer ruimte dan in Bonheijden, waar ze eerst zaten. Op hun site kun je meer vinden over 't Ordinaaltje en hun  museum: http://www.kantcentrumbonheiden.be/. We werden hartelijk ontvangen door Nienke met een uitleg over de Mechelse kant en het ontstaan van het museum. Het was heel lastig om te ontdekken waar Mechelse kant in de huidige tijd nog gemaakt werd. Bovendien wordt Mechelse kant met zulk dun garen geklost, dat dit garen nu niet meer gemaakt wordt. Op basis van de oude Mechelse kanten worden nu bij 't Ordinaaltje nieuwe moderne kantpatronen gemaakt, die ook bruikbaar zijn. Er wordt ook veel aandacht besteed aan het klossen door kinderen. Deze woensdagmiddag waren er behalve de volwassenen ook kinderen aanwezig. Hier blijkt maar weer: kinderen van 6 jaar kun je al leren klossen, zoals dit meisje op de foto. Van haar moeder kreeg ik toestemming om haar foto bij mij op de site te plaatsen. Ze klost heel graag, vertelde ze mij.

Hoewel de ruimte niet zo groot was, viel er toch genoeg te zien en te beleven. In de vitrines lag een behoorlijke hoeveelheid schitterende Mechelse kant vanaf 1735 tot in de 20e eeuw. Her en der hingen en lagen dan de nieuwe kleurrijke kanten. Achteraan in de lesruimte hingen collectieve werkstukken van de kinderen die aan verschillende kantwedstrijden hadden meegedaan. Er lagen oude boeken met vol op oude patronen, die men uit kon werken tot kantpatronen, maar ook voor borduren of tapijt maken. Jammer genoeg heb ik ze alleen van een afstand gezien, want zoals dat gaat: er staan een hoop mensen om heen. Je denkt: ik kijk straks wel, en dan ineens is het al tijd om te gaan.

Naast het museum van 't Ordinaaltje ligt een klein cafeetje, waar we heengingen om onze dorstige kelen te lessen en ook wat te eten. Ik had heerlijke gefrituurde inktvis op een bed van sla. En toe: Ephrem en ik konden het niet laten, een heerlijke (vreselijk grote) Dame Blanche. Rianne zette het ijs op de foto. Het was heel gezellig, maar het werd toch tijd om terug naar de trein te gaan. Iedereen stapte weer in, nadat Martine nog een stoeltje had uitgeklapt voor Hilde, want Willy en Josxc3xa9 moesten een andere kant op. We kwamen te laat voor de trein, maar wat zagen we: de trein was 20 minuten te laat. Dus snel naar het perron gelopen, waar onze trein zou vertrekken. We stonden er net, toen omgeroepen werd, dat we van perron 7 naar perron 3 moesten. Iedereen haastig die kant op. Ik kijk om waar Rianne bleef en zie haar op de grond in een gekke houding liggen. Maar gelukkig ze kon nog opstaan en wat kreupel naar het andere perron lopen, waar we precies op tijd arriveerden voor de trein. Kijk, Ephrem schreef dat ze met 2 gevallen vrouwen op stap was  geweest (zie haar website), maar ik bestrijd dat. Ik ben alleen gezwikt en bleef overeind. Rianne was natuurlijk een ander verhaal: kapotte kniexc3xabn en ook een dikke lip. Maar gezien hoe ze op de grond lag, mag ze blij zijn, dat ze niets gebroken heeft. Maar dat ijs van Ephrem en mij zou eigenlijk wel goed van pas gekomen zijn voor haar lip. In de trein verkochten ze helaas geen ijs.

We hadden een luxe trein die zachtjes en snel naar Essen reed. Van daaruit Rianne wegbrengen en bij haar nog even uitgestapt. Omdat we geen usb-stick bij ons hadden, wilden we Rianne even leren hoe ze foto's via Windows Live Mail en Skye Drive kon versturen. Dat even viel natuurlijk weer tegen, dus uiteindelijk waren we om 10 uur pas bij Ephrem en ben ik daarna snel naar mijn eigen huisje gereden. Omdat er inspecteur Lynley op de tv was, viel het haast niet op, dat ik zo laat was van deze gezellige dag zonder diploma thuiskwam.

De andere dag was het lesgeven in Tilburg, maar daar komt een ander stukje over. En zaterdags naar de OIDFA. Ik zei het toch al aan het begin: net thuis en het is weer een geren van het een naar het ander. Maar wel allemaal leuke dingen, gelukkig! En …. ga eens een keertje kijken bij 't Ordinaaltje, want ik kan niet het hele museum op de site zetten, dus er is nog genoeg te zien daar, wat u hier niet ziet.

Wat meer? Ja, niet alleen mooie zijden garens kopen bij de jongens, maar ook genieten van mooie kanttentoonstellingen. Het was deze keer wel raak! Behalve Lieve Pollet, bekend van vorig jaar, waren nu ook  aanwezig twee Hongaarse kantklossters: Martina Preisler en Anni  Rxc3xbchle. Martine toonde een nieuwe soort naaldkant en Anni is een expert in Hunniakant. Maar de beide dames lieten zich in het klossen toch niet onbetuigd.

Als iets een goede reclame is voor je materialenverkoop, dan is het wel als je hele mooie kantjes daarmee geklost ziet. Dan beginnen je handen te jeuken om dit zelf ook te maken.

Ik was met Ephrem en Rianne en we bekeken eerst de tentoonstellingen. Lieve zat nu ook beneden en er was een ruimte extra beschikbaar voor   alle kanten die te zien waren. Bepaald niet overbodig, want er was heel wat. Enkele kanten ziet u hier op deze pagina, maar uiteraard niet alles. Zo zult u misschien nieuwsgierig worden naar wat Lieve, Martine en Anni allemaal maken. Hebben ze dan weer ergens een tentoonstelling, dan kunt u misschien zelf eens gaan kijken.

Wij waren op zaterdag gegaan, omdat de treinen dan wat meer reden en bovendien de winkels ook nog open waren. Je weet nooit wat je ook nog in Kortrijk kunt kopen, maar daar hoort u nog wel van. Om ongeveer  13.00 uur waren we bij Bart en Francis. Het was minder druk als vorig jaar. Voor ons wel fijn, voor de jongens misschien minder, al hoewel het later op de dag drukker werd. Voor Anni was het een goede dag, want haar patronen en boek Mailander Spitze werden goed verkocht, ook aan ons! We mochten vrijelijk foto's maken en dat hebben we ook gedaan. Het was echt genieten! Er waren prachtige kerststerren, eieren voor Pasen, mooie kleedjes in zijden garens. Natuurlijk was er ook de Hunniakant. Ik heb op een andere tentoonstelling eens gehoord, dat de Hongaarse vrouwen daar een speciale opleiding in krijgen. Iedere keer krijgen ze een bepaald   deel, te beginnen met een rondje of vierkantje van deze kant om te leren klossen. Halen ze hier een "voldoende" voor, dan mogen ze weer een stuk verder klossen, totdat ze alle geheimen en truuks van deze kant kennen.

De naaldkant van Martine gaat supersnel. Ze laat goed zien hoe je deze naaldkant kan maken. Ik heb het idee, dat ik het zelfs kan,haha. (Bij de "normale" naaldkant zie ik de draad zeer harig en heb bovendien moeite de draad door de naald te steken. Laten we over de rest maar niet praten. Ik hou me bij het klossen). Martine heeft mooie vlinders, broches en meer in deze techniek gemaakt. We hebben even adressen  uitgewisseld. Wie weet, ontmoeten we elkaar wel weer eens op een kanttentoonstelling of bij het D.K.V. (Martine, wann Sie diese Wxc3xb6rter lesen, ich habe hieroben geschrieben, dass Sie schxc3xb6ne Naldspitzen machen. Und auch dass wir vielleicht einander wieder sehen.)

Ja, er viel weer genoeg te zien en te beleven. Want nadat we al deze kanten bewonderd hadden, zijn we snel naar boven gegaan om te kijken of we ons geld ook nog kwijt konden raken. Dat bleek toch niet erg moeilijk. Ik had eigenlijk niet echt plannen om wat te kopen, maar gexc3xafnspireerd door de mooie gekleurde kanten van Annie, liet ik me verleiden tot het kopen van mooie zijden garens. Met het patroon en deze garens moet het me thuis toch lukken om ook zo'n mooi kantje te maken. Dan waren er nog wat garens, waarvan ik nu nog niet weet wat er mee te gaan doen, maar zowel de kleuren als de prijs lokten. Ook Ephrem en Rianne lieten zich de koopjes niet door de neus boren, al werd er ook tegen normale prijs gekocht.

Hierna nog even genieten van heerlijke koffie en nog lekkerdere koeken bij een warme kachel. Want ook daar zorgen Bart en Francis voor: je hoeft hier niet op een droogje te zitten: koffie, drank en koeken, het is er allemaal en wordt goed aangevuld. Er hing wel een mooie tekst aan de muur, die ik jullie ook niet wil onthouden. Leuk om bij een feestje op te  hangen. We spraken met elkaar nog even of we echt alles hadden wat we wilden en toen doken we nog de stad in. Onderweg daar naar toe zagen we nog een mooie brug (het onderwerp in Frankrijk van de OIDFA is bruggen), dus die gefotografeerd. Maar die laat ik hier natuurlijk niet zien, jullie mogen je eigen bruggen zoeken (en klossen dan daarna).

In de stad was het vol op uitverkoop. Ephrem had vorige keer naar rode hakjes gezocht, maar was nu voorzien en paarse vond ze niet zo leuk geloof ik. Maar in een winkel zagen we wel heel wat anders: kralen kettingen voor xe2x82xac 5,00. In heel veel kragen ontworpen door Ulrike Vxc3xb6lker worden veel kralen meegeklost. Kraaltjes zijn niet goedkoop en hier waren prachtige kralenkettingen, waarvan je de kralen los kon maken om te gebruiken bij je gekloste halssieraad. Omdat ik voorlopig nog wel genoeg te klossen heb (denk aan het mooie patroon van Anni), draag ik de gekochte ketting voorlopig maar gewoon. En wie weet, over een tijdje demonteer ik dat ding en gebruik de kralen voor mijn kloswerk.

Om 10 over half 5 haalden we de trein, waar we met Belgische mensen nog een hele leuke discussie hadden over het reizen met de trein en de kosten ervan. Wij zijn er wel achter, dat je beter tot Essen kunt reizen met de auto en dan snel een Belgisch kaartje kopen. Voor 65+ ben je dan op en neer voor xe2x82xac 5,20! Dit zou in Nederland toch ook moeten kunnen, maar helaas. Wij hadden in ieder geval een leuke dag met veel kant en veel mooie garens. En nu maar aan de slag! Of zou ik snel in verband met de komst van het "Bosuilendorp" met de carnaval uiltjes gaan klossen?

Ik zei het al eerder: deze tijd hangt van kantklossen aan elkaar. dus weer een stukje over kantklossen. Misschien verveelt jullie dat, maar mij niet. We (leden van de Kantkriebel) werden al weken geleden gevraagd door de KVO in Berkel-Enschot of we bij hen wilden komen demonstreren. Er was een vrije tijdsmiddag met allerlei hobby's. Een aantal leden leek dat wel leuk, waaronder ik zelf. Maar ruim een week te voren hadden we nog niets gehoord of het wel doorging. Maar ja hoor, daar kwam een berichtje, dat we welkom waren, maar dat ze ons maar twee tafels ter beschikking konden stellen. Dat leek ons niet zo erg, maar meer: was er ook ruimte om te klossen? Enfin we zouden wel zien. Wij, dat zijn Annie, Tonny, Jet, Betsie  en ik. We hadden er wel zin in en we spraken per mail af, dat we wat kantwerkstukken mee zouden nemen om tentoon te stellen. Betsie zou zorgen voor kleden om over de tafels te leggen, ik voor dozen om onder de kleden te leggen. Dan konden we wat varixc3xabren. Kom ik daar in Berkel-Enschot aan met mijn dozen, maar… waar was mijn kant? Ik had mijn waaiers en sjalen in de doos gelaten, waarmee ze naar de tentoonstelling van De Waaier waren gegaan. Nou, die doos stond dus nog in de hal thuis! Ik had geen zin om heen en weer  te rijden om dit alsnog op te halen. Eerst maar eens kijken naar Betsie's kant en wat de anderen meebrachten. Nu, die brachten vol op  mee. Fraaie kerststallen, een mooie hoed en nog meer. Dus we hadden 2 tafels vol, we namen de piano achter ons in beslag en er was nog een verhoging, waar we wat op konden zetten. Jet had al een plaatsje om te klossen tussen onze tafel en die van de buurvrouw in. Betsie en ik tussen de 2 tafels van ons en Annie en Tonny gingen achter de tafel zitten.

Eerst natuurlijk ook maar eens rondneuzen bij de overige  deelneemsters/deelnemers. Er was van alles te zien en te beleven. Het blijkt wel, dat wij "oudjes" bepaald niet achter de geraniums hoeven te zitten. Deze prachtige dame in het kant had goed bij onze stand kunnen staan. Maar helaas hij was van Ria Neggers, die deze fraaie dame (en nog meer) zelf gemaakt had. Prachtig! Een leuk sneeuwtafereeltje trok mij ook wel aan. Ik zit natuurlijk niet voor niets zo vaak in de sneeuw. Ook zag ik hier weer fraaie dingen gemaakt van oude fietsbanden. (Niet zo maar  weggooien, dus!) Onze buurvrouw had Tiffani-voorbeelden (hingen aan handige rekjes, die ze op de rommelmarkt had gekocht!) en heel veel kaarten gemaakt.  Die waren te koop evenals de kaarten die Jet gemaakt had. Maar tot verkopen kwam het bij ons niet zo. we hadden het druk met klossen en uitleggen. Vooral Betsie maakte goede reclame zowel voor de Kantkriebel (waar ze ook een folder voor had gemaakt) als voor lesgeven. De KVO-dames konden ons uitnodigen voor een middag of avond om kantklossen te leren. Ja, leren he, want waarom zouden deze dames het klossen niet kunnen leren en schoolkinderen wel. Er was wel animo voor, dus wie weet, geven we volgend jaar een workshop kantklossen bij een afdeling van de KVO.

De middag vloog voorbij en tegen vijven ging iedereen toch wel opruimen. Wij ook dus. We hadden een hele gezellige middag gehad. Ik had mijn kloswerk als voorbereiding voor een andere workshop af, dus thuis kon dat meteen gesteven worden en verder afgewerkt. Ja, ik voelde me best tevreden! En inwendig moest ik nog steeds bij het naar huis rijden lachen om Betsie, die het kantklossen leren zo promootte. wie weet houden we er nog Kantkriebelleden aan over, maar ook nog een leuke workshop!