Eigenlijk zouden jullie nu eerst een vervolg op vakantie in Kitzbxc3xbchel te zien krijgen, maar…. in Laurins wereld gebeurt er altijd iets onverwachts, dus nog geen vervolg. Nou echt onverwacht was het niet, want we wisten al bijna negen maanden lang, dat er een kleinkind zou komen in augustus. Daarom hadden we ook onze terugreis uit Kitzbxc3xbchel aangepast op de te verwachten geboortedag. Eigenlijk dachten we ook, dat de baby wat eerder zou komen, maar uiteindelijk kwam ze net als haar broertje Pepijn gewoon over tijd. Ze werd gehaald, dus ze bleef geen 14 dagen langer zitten dan gepland maar "slechts" 5 dagen!

Pepijn werd donderdagavond bij ons gebracht, omdat zijn papa en mama al om half 8 in het ziekenhuis verwacht werden. Wij zijn vanwege het mooie weer gezellig ‘s middags naar de Galderse meren gegaan, waar Pepijn zich kostelijk vermaakt heeft. Foto volgt nog, staat op mijn telefoon. Thuis gekomen nog geen nieuws, dus dat werd nog maar afwachten. En ja, om 9 uur ging de telefoon. Freek kon ons vertellen, dat zij een dochter gekregen hadden: Frederieke, om 10 voor 9 geboren, 3740 gr. zwaar (of licht?). Wij mochten om half 10 komen, dan zouden moeder en dochter klaar zijn voor ontvangst. Snel oppas bij de buren geregeld voor Pepijn en toen naar het ziekenhuis. Daar stond oma Fien al met Frederieke in haar armen. Wat een prachtig kind! En zo totaal anders dan Pepijn. Haar zwart haartjes waren nog wat onder haar muts verstopt en hadden nog wat smeer er in. Ze keek al goed  de wereld in. En haar stem kon ze ook al goed laten horen. Het was al bij al toch een lange bevalling geweest, zodat wij na een uurtje weer vertrokken, zodat het ouderpaar uit kon rusten.

Pepijn werd nog even wakker, toen we de buurtjes uitlieten. Na getroost te zijn sliep hij snel weer in. De andere dag moest ik lange baan zwemmen in Heerjansdam. Met mijn medezwemsters sprak ik af, dat we na de schoolslag meteen terug naar huis zouden rijden.  Ik zou dan  op tijd voor het bezoek kunnen zijn. Maar wat een pech!  Tijdens het eten van een broodje stak een wesp mij in mijn tongen verhemelte, ben allergisch voor wespensteken idees al snel zwol mijn tong op. De EHBO ploeg wachtte dan ook niet lang en regelde meteen een chauffeur om mij naar het ziekenhuis te brengen. Na een infuus en een pil deelde de arts mij mee, dat hij mij toch op wilde nemen voor een nacht. Dus dat werd geen bezoek meer aan kleindochter lief. Pas zondagmiddag om 13.00 uur mocht ik het ziekenhuis uit. Inmiddels was Frederieke Jovina (sorry, dat ik naar familie en vrienden Josephina heb gemaild) Laurina met haar moeder die ochtend ook thuis gekomen. Pepijn moest natuurlijk ook lekker knuffelen met zijn moeder. Ook had hij van oma Fien een "eigen" baby gekregen, dus daar kan hij mee spelen, als hij even van Frederieke af moet blijven. Maar spannend is een klein zusje wel! Hier ligt Frederieke op opa Jacks buik. Dan moet je haar toch even aanraken? En dan zet oma Fien je op een stoel en mag je zo maar je kleine zus vasthouden! Ja, dat is dan toch wel echt spannend. maar Frederieke zeggen? Voor Pepijn is net voorlopig nog zijn "baby"!     

En dan hoort hier ook natuurlijk nog een foto van "de moeder" bij Simone is al weer aardig opgeknapt van de bevalling. Omdat het zo warm is en Frederieke te weinig drinkt, leert de zuster Simone haar met een lepeltje extra vocht toe te dienen . Overigens is het gewoon lekkere moedermelk en Frederieke hapt goed toe.

Ja en zo komt het dat er nog geen vervolg op Kitzbuhel. Maar ….is zo’n bericht niet veel leuker?

Het is de eerste keer, dat ik een videofilmpje op deze weblog plaats. Spannend, of het goed gaat. In het vorige bericht konden jullie lezen, dat onze hond Jip gestorven is. Zijn voer kochten we altijd in een grote zak, die dan in een grote blikken trommel ging. Wie kon denken, dat dit blik kon dienen als trommel voor onze kleinzoon Pepijn? Hij moet nog twee worden!

Pepijn vond een springtouw met 2 houten handvaten eraan. Dit lag nog in de serre na een logeerpartij van zijn nichtje Pleun. Hij kon het heel goed gebruiken als trommelstokken. Als jullie het filmpje laten draaien, dan horen jullie hoe muzikaal de kleine Pepijn al is!

Het mooiste vonden wij, dat hij tussendoor steeds de stokjes ook tegen elkaar aan tikten. Helaas deed hij dat natuurlijk niet bij het filmen, alleen gelukkig op het allerlaatst nog wel. Dus geniet van het muzikaal intermezzo door dit jong talent!

Een anderhalve week geleden werd aangekondigd, dat onze kleindochter Pleun proef mocht zwemmen. Voor het eerst met kleren aan, samen met twee andere kinderen. De kinderen die niet mochten proefzwemmen, kregen een sticker, Pleun niet. Zij was diep teleurgesteld, dacht, dat zij niet goed had gezwommen. Het kostte haar ouders grote moeite haar van het tegendeel te overtuigen.

Pleun is deze zomer met ons mee naar Oostenrijk geweest. Zij had toen een 2 maanden zwemles gehad, zwom nog met bandje en vleugels.Dat had ze me niet verteld. Na toen even met een zwemvest gezwommen te hebben, kocht ik voor haar een bandje met kurken (zo heette dat vroeger, maar de kurken zijn nu niet van kurk, maar een ander materiaal). Pleun bleek een echte waterrat. Al gauw zwom ze na de door mij verplichte baantjes met band 2 banen (van elk 10 meter), zodat ze daarna heerlijk kon springen, duiken en wat niet al. Teruggekomen in Nederland was ze niet achter bij de kinderen, die door geoefend hadden. Ze mocht ook mee naar een hogere groep. Daar zei de badmeester: "En kinderen, je goed lang maken bij het zwemmen!" "Ja", riep Pleun: "dat zei mijn oma ook steeds!"

Ja en dan nu vandaag was het eigenlijke afzwemmen voor diploma A. Wat een pech: papa moest werken en mama ging door haar rug heen. Noch papa, noch mama waren er dus bij en voor oma en opa was het te ver. Die zouden net een weekje later komen oppassen. Maar gelukkig, de moeder van een vriendinnetje, dat zou meegaan, was bereid Pleun er heen te brengen. En Pleun liet zich niet verslaan, ging voor haar zwemdiplima op. En dan! laten we grote zus Maaike niet vergeten, die ging ook mee. Zij maakte alle foto’s die hier bij dit stukje staan. Op de bovenste foto staat Pleun in haar " zwemkleren". En op deze foto hiernaast staat ze klaar voor de startduik. Het zwemmen zelf was wat lastiger te fotograferen, maar toch lukte het Maaike Pleun bij de school- en de rugslag op de foto te zetten!

Ja, en toen kwam de diplomauitreiking! Maaike heeft dit prachtig gefotografeerd. Heel fijn voor oma, maar natuurlijk ook voor mama en papa. Zo kunnen we allemaal nog genieten van onze stralende Pleun met diploma!

En bij thuiskomst belde Pleun mij op. Ze vertelde, dat er heel veel kindjes waren en dat het zwembad versierd was. "En, oma," zei ze: "Als jij mij van de zomer niet zo goed geholpen had, dan zou ik nu mijn diploma niet gehaald hebben"!

Nu gaat ze verder, want ze wil 3 diploma’s halen. Haar vader wist daar niets van. "Ja, B, maar C? O, dat is nieuws voor mij", zei hij. Maar van de andere kant, wel te begrijpen, want "Pleun zwemt als een speer!"

Met dank aan de jonge fotografe Maaike!

Als je dochter Maartje vanaf haar 18e rugby speelt, kun je als moeder wel verwachten, dat zij haar kinderen ook rugby laat spelen. Of toch niet? Kleindochter Maxime liet zich hier niet toe overhalen. Maar kleinzoon Pjotr vond de gymclub wel even leuk, maar wilde liever voetballen. Maartje haalde hem over om op de rugby te gaan. Eerst zag hij dat niet zo zitten, maar nu?

Afgelopen zaterdag gingen wij, opa en oma, kijken naar onze kleinzoon, 7 jaar oud en een klein manneke voor zijn leeftijd.  Maartje zou voor het eerst de wedstrijden fluiten. Maar voorafgaand aan de wedstrijd moest er nog even "gestoeid" worden door de jongens: even kijken of ze de scheids om konden krijgen. Er zouden 2 wedstrijden zijn, elk van 2 x 7 minuten. Hoewel het droog weer was, was het door de wind erg guur en koud. Opa en oma stonden zowat te blauwbekken. Maar oma met net een nieuwe camera moest deze natuurlijk ook uitproberen. Een medespelertje wilde wel even stoer op de foto met zijn gebitsbeschermer in.

Hoewel rugby een wilde sport lijkt, is het voordeel van rugby (liet ik me vertellen) dat de kinderen de bal (wat anders van vorm dan een voetbal)bij zich moeten houden: er wordt niet geschopt. Wel mogen de kinderen de anderen tacklen en duwen. En verder is het toch de bedoeling om zo snel mogelijk tussen alle anderen door met de bal naar de andere kant te komen om de bal daar tegen de grond te duwen: een try.  Hoe het precies zit met de punten, daar ben ik nog niet achter. Op de foto links staat Pjotr (in wit gekleed). Dit is een zoek de bal plaatje. En dat was het vaak: door al die kinderen op en over elkaar heen zag je ternauwernood waar de bal was. Maar wat waren ze fel. We verbaasden ons over onze kleinzoon, die zich iedere keer opnieuw weer er tussen wierp en achter de speler met de bal aanging, maar ook menigmaal zelf met de bal liep.

Turven noemen ze deze jonge rugbyspelers. Komen ze nog eens in het Nederlands rugbyteam? Zij beginnen in ieder geval al vroeg genoeg met deze sport. Het was leuk te zien, dat ze de bal ook echt over speelden naar elkaar. Er werd niet gevloekt of gescholden op elkaar, maar ze zagen er geen been in om elkaar te tacklen of te duwen volgens de regels van het spel. Wie er gewonnen heeft? Niet het team van onze kleinzoon, althans de 1e wedstrijd niet en van de 2e weet ik de uitslag niet. Maar de uitslag was niet zo belangrijk. Belangrijker was het sportief met elkaar lekker buiten bezig zijn. En geloof me: de kinderen hadden het warmer dan de ouders die met dikke jassen langs de kant stonden om hun kroost aan te moedigen. Ik heb ook nog een filmpje kunnen maken en daar kun je goed zien, dat deze zeven- en achtjarigen al echt rugbyspelen! Ondanks de zeer koude vingers van opa hadden we toch geen spijt dat we zijn gaan kijken naar onze watervlugge Pjotr.

Gebeurt dat u ook: weken gaan rustig voorbij en ineens zijn er weken, waarin alles tegelijk komt. Zo is dat in ieder geval bij mij!

De afgelopen weken heb ik twee keer kantklosles op school gegeven in het kader van het schoolproject West-Brabant. Ik heb mijn bijdrage geleverd voor de kanttentoonstelling van kantkring de Kantkriebel zowel wat werkstukken betreft als demonstreren. Mijn nicht vierde in hetzelfde weekend haar 50e verjaardag, waar ik heen moest (en ook heen wilde!). En verder was dit drukke weekend reuze spannend, want onze schoondochter was al bijna 14 dagen over tijd! Wanneer zou ons kleinkind toch geboren worden? In een volgend stukje lezen jullie over alle activiteiten, maar nu eerst toch het belangrijkste:

Hij is geboren!

Ja, "het" is een hij geworden en hij heet Pepijn. Dit is een foto van hem een uurtje, nadat hij geboren is:

Zijn oogjes stijf dicht, want met de vacuumpomp geboren worden, dat is toch echt geen lolletje. Daar merkten we de komende dagen alles van: Pepijn had hoofdpijn en  kon zijn eten niet binnen houden. Hij moest naar de couveusekamer, waar hij ook sondevoeding kon krijgen.

Maar die avond waren we allemaal blij met zijn komst na een vlotte bevalling. De opa’s en oma’s waren gebeld door een gelukkige vader, die zei: "Als je er bij wil zijn, moet je nu naar de verloskamer komen, want daar zijn we nu nog. Als we naar de kraamafdeling gaan, kun je er niet meer bij!" En op mijn vraag: Wat is het geworden, kwam het antwoord: "Een zoon!" op een toon van had je anders verwacht?

Ik wilde vanavond hier wat leuke foto’s van een bellende vader, een gelukkig gezinnetje en natuurlijk een trotse oma neerzetten. Maar helaas, het lukt vanavond niet om de foto’s te uploaden. O, niet te geloven. De bellende vader wordt niet geaccepteerd, maar gelukkig wel de blije moeder, vader en een onrustig slapende Pepijn. Die avond liet Freeks mobieltje zich aan een stuk door horen, nadat hij gesms-t had naar familie, vrienden en bekenden. De moderne tijd ten top!

Voor mij als oma is het weer een genoegen zo’n kleintje vast te houden. Alhoewel, een kleintje? Zijn gewicht is 3850 gram, dus bepaald geen kleintje.

Op maandagavond 20.03 uur geboren moest hij dinsdagavond naar de couveusekamer. Zo kreeg hij zijn eerste optreden voor de televisie. Pepijn moet er eens hardgrondig van gapen. Het ging hem toen al wel beter gelukkig.

Na donderdag de hele dag flesjes borstvoeding gehad te hebben en die avond zelfs uit moeders borst gedronken had, mocht hij ineens samen met zijn mama het ziekenhuis uit op vrijdagochtend.  Dan gebeurt er toch wel ineens heel veel: in de maxi-cosy in de auto, in een ander huis, andere geluiden, lekker samen alleen met papa en mama en dan ineens moet je in de box! Ik zet het lekker op een huilen en ja hoor, daar komt opa al aan om mij te troosten, maar dat mag niet van mijn strenge papa! Maar opa doet het lekker toch.

Maar bij mama op schoot laat Pepijn zien, dat hij nu ook goed rond kan kijken. Heerlijk zo te liggen, maar ja, hij moet ook een keertje naar bed. En dan wordt Pepijn toch maar naar zijn eigen wiegje gebracht, die aan het plafond hangt. Zo kan hij zichzelf in slaap wiegen. En dat is toch ook wel heel fijn na zo’n vermoeiende dag. En alvast goed uitgerust zijn voor het komend bezoek is ook nooit weg.

Die zijn na zo’n interessant geboortekaartje ook heel nieuwsgierig naar wie die kleine nu is. Want wat stond er aan een kant:

Pas geboren

Erg lang gewacht

Pas geboren

Ik op eigen kracht

Jo pas geboren

Nu is mijn leven gestart

En op de achterkant bedankte Pepijn een heleboel mensen, waaronder zijn moeder voor haar draagkracht en zijn vader voor alles wat hij nog af gaat maken. Ook alle mensen, die op bezoek komen en liegen, dat hij zo’n mooi kindje is, bedankte Pepijn, maar ook zichzelf: omdat zonder hem dit (geboorte)kaartje er niet zou zijn!