Als je schoondochter van oranje houdt, ze in verwachting is en je ziet als a.s. oma oranje sokkenwol….wat doe je dan? Juist ja, je koopt die sokkenwol. Dan blijken er ook nog 2 kleuren oranje te zijn, zodat je niet weet, welke zal ik kiezen? Dus dan van allebei maar een bol gekocht. En als je dan toch op die handwerkbeurs in Zwolle bent en je ziet de lieverlingskleur van een kleinkind (roze, ja), ook die maar gekocht. Dan kan je voor het zusje niet achterblijven, want na afloop van de beurs ga je bij hen op bezoek. Juist zo fijn, dat zo’n beurs in de buurt van je kinderen en kleinkinderen gehouden wordt, omdat zij niet in jouw buurt wonen. Sla je twee vliegen in een klap! Gezellige beursbezoek en gezellig familiebezoek.

De kleinkinderen Maaike en Pleun waren helemaal enthousiast: ze wilden wel gebreide sokkken van oma. Met de erbij gekochte nieuwe bamboenaaldjes kon oma, ik dus, meteen aan de slag voor Pleun. Want uiteraard begin je met de kleinste maat, als het al weer een tijd geleden is, dat je sokken hebt gebreid.

Thuiskomende kreeg ik Pjotr, onze kleinzoon van 6, een paar dagen te logeren. Die had ik ook al sokken beloofd. Dus zijn reactie was meteen: "Oma, jij zou toch voor mij sokken breien". Ik had dat al eens eerder gedaan en die heeft hij toen met veel plezier gedragen. Ja, oma breit ook voor jou sokken! Ze gaat voor een week of vier naar Oostenrijk en dan zal er vast ook tijd zijn om te breien. En dat was ook zo!

Onderweg naar Oostenrijk in de auto waren de sokken van Pleun al bijna klaar. In Kitzbxc3xbchel dus snel gestart met die van Pjotr, want beloofd is beloofd. Een forse griep hield wel het breien wel wat tegen, maar toch kwamen ook deze sokken sneller klaar dan ik dacht.  Ik kreeg er zin in. De babysokjes voor de te verwachten boreling waren van een iets ander model. Het breien van deze zacht-oranje sokjes ging in een avond, zo snel. Daarom nog maar een paar echte sokjes in feller oranje gebreid, waarvan helaas geen foto, maar wie weet, komt de baby met deze sokjes op de site.

En dan het grootste paar sokken. Ik schrok. Maaike bleek maat 36-37 te hebben, al bijna een grote mensenmaat! Of liever gezegd: mijn dochter Maartje heeft een kleinere voet en een vriendin in Oostenrijk heeft precies dezelfde maat als Maaike. Dat bleek weer gemakkelijk, omdat zij ze toen snel gepast heeft om te kijken of de maat echt wel goed was! Ik verwachtte, dat ik wel veel langer over deze sokken zou doen. Maar al breiende voor de t.v. en buiten ‘s middags in de zon (‘s ochtends eerst skixc3xabn), waren ook deze sokken razendsnel af. Ik kreeg ervaring! Iedereen vond ze prachtig met die verschillende roze kleurtjes erin.

In Oostenrijk heet de Aldi "Hofer". En Hofer verkocht ook sokkenwol, juist in die weken dat wij in Oostenrijk waren en ik zo druk met sokkenbreien was. Omdat de sokken voor Maaike me zo mee vielen, mijn kantkloswerk bijna af was (is dus inmiddels ook af), heb ik me gewaagd aan een paar sokken voor mijzelf. Ik was nu ook gewend aan het breien op de Duitse manier. Deze manier gaat veel sneller dan de Nederlandse, omdat je alleen maar insteekt in de lus en niet iedere keer zoals wij een draad om de naald hoeft te halen. Ook het breien met 5 naalden bleek fijn te werken. ‘s Avonds laat had ik een beginnetje aan mijn eigen sokken gemaakt. De volgende ochtend merkte ik, dat deze wol (of eigenlijk een mengeling van wol, katoen en polyamyd) in mooie streepjes uitbreide. Dat kunt u goed zien hiernaast. Door de verschillende kleurtjes zijn de sokken onder elke kleur broek te dragen. En ze zitten goed! Ze waren af op de laatste dag in Oostenrijk.

Pjotr trok zijn sokken meteen aan, toen hij samen met zijn moeder even langs kwam de avond, dat we thuiskwamen. Zijn moeder werd jaloers op de strepensokken. Die moest ik ook maar voor haar breien. De sokken voor Pleun en Maaike heb ik per post in voor ieder een eigen envelop met brief weggestuurd. Maaike belde meteen om te bedanken, ze zaten goed. En ja, van het restant wol wilde ze nog wel sokken, ook al zou de boord wat korter zijn. Voor Pleun las mijn schoondochter de brief voor, terwijl Pleun al ongeduldig bezig was om het pakje open te maken. Maaike vroeg: "Pleun, weet je nu wat er in het pakje zit?" "Ja, sokken natuurlijk!", zei Pleun, bijna 4 jaar, terwijl ze verwoed aan het cadeaupapier trok. En later tegen mij: "Mijn moeder heeft ze aangetrokken". "Zijn ze dan niet te klein?"vroeg ik. "Bij mij!" antwoordde ze daarop. En ook zij wil nog wel sokken. Schoondochter lief zei, dat ook onze zoon gek was op gewoon ouderwetse geitenwollen sokken en vast en zeker blij zou zijn, als ik voor hem ook sokken brei.

Help, wanneer moet ik dan kantklossen???