Nu eens een berichtje dat niet over kantklossen gaat. Hoewel? In oktober ontving ik de volgende mail (ingekort):

"Lieve ouders,

Simone en ik hebben het er eens over gehad, maar we vinden echt dat jullie ons met Sinterklaas niet kunnen laten zitten.We doen verder niets met feestdagen, dus het Sinterklaasfeest is ook echt een heemskerke familiebijeenkomst……………………………………………………

Echter dit jaar heb je (mama) al aangegeven dat je nog niet precies wist waar jullie zouden uithangen.Als het aan ons ligt dus bij Simone en Freek met ons. Surprise avond vieren met lootjes. 

Liefs Maartje" (mijn oudste dochter).

Ja, om zo'n bericht kun je niet heen. En dat wilden we ook niet. Dus werden er afgelopen maand lootjes getrokken. Zoals gewoonlijk kwam het natuurlijk bij het surprise maken en het gedicht op de laatste dagen aan. Tot overmaat van ramp bleek 's ochtends de verwarming in het atelier het niet te doen: verwarming kapot, iets met kortsluiting. Dus daar moet morgen de verwarmingsmonteur naar kijken. Maar Nol, mijn man verschuilde zich met het surprise maken mooi achter deze smoes, dat hij geen tijd had gehad. Gelukkig had hij wel zijn best gedaan op dichtwerk.

Eerst was het algemeen uitpakfestijn voor de kleintjes. Voor de groten waren er ook nog kleine pakjes. Intussen vermaakte Frederieke zich met de grote schoenen van Richard, waarbij haar grote nicht haar hielp. Daarna was er lekker eten: lamsschenkel in heerlijke saus met puree en groenten (de pan is ver leeg zoals jullie zien) en  spaghetti met langoustines, dit alles klaar gemaakt door Simone en Freek. Maartje had voor heerlijke  chocolademoes (hoe schrijf je dat nu?) gezorgd. Dat is ons geijkte familietoetje nog stammend uit de tijd van mijn moeder.

Nadat de kleintjes naar bed gebracht waren begon ons surprise avondje. Zo kom je er achter, dat het vriendje van je oudste kleinkind houdt van een gokje: hij kreeg een eigen casino! Manlief kreeg dokter Bibber om uit te pakken vanwege zijn operaties in de afgelopen jaren. Voor mijn schoonzoon had ik een "gezinsauto" gevouwen en geplakt. Wat lastig zeg, zo'n vouwwerkje en dan te bedenken dat je dit als kind toch geregeld deed! Onze kleinzoon kreeg een supergroot lego-blok, omdat hij dol is op lego. Een speciale zaag om niet in je  vingers te zagen was de surprise voor zoon Freek. Let goed op de losse vinger naast de zaag eigenhandig gemaakt door Pjotr, 10 jaar oud. Deze vinger wijst op het feit, dat zoonlief enige tijd terug bijna zijn vinger eraf had gezaagd omdat hij graag snel iets doet. En dan de surprise die ik kreeg! Een prachtig nieuw kantkloskussen op een staander, helemaal zelf gemaakt door mijn schoondochter met een kantwerkje er op. En dat terwijl ze niet klost!!! Het was friemelen om deze rol niet kapot te maken en wel het cadeau er uit te halen. Een cadeau bestemd voor mijn hobby met foto's prutsen op de computer. Maar het lukte! Misschien hadden jullie bij het lezen van de doorgezaagde vinger al begrepen, dat er heel wat  geklust wordt door mijn zoon. Alleen heeft hij niet altijd zin en moet die dan maken, omdat zijn vrouw toch echt wel wat klusjes in huis af wil zien komen. Dan geef je toch gewoon een klussenkaart, bedacht de Sint!

Ja, het was weer een gezellige familieavond. Jammer dat de oudste zoon ontbrak omdat hij te ver weg woont. Maar Sinterklaas is een mooie traditie: ik geef mijn (schoon)dochters gelijk: deze traditie moet blijven! en misschien doen jullie door dit verhaal weer inspiratie op voor het volgend jaar. Jullie begrijpen wel: de gedichten staan hier niet bij, dat is echt privxe9!

Vorig jaar mei moesten we tot ons groot verdriet Jip, onze Airdale in laten slapen. Manlief zei meteen: We nemen geen hond meer. Ik was daar niet zo zeker van. Ik miste Jip, ik miste het loopje iedere ochtend met hem door het bos. Ook al was ik niet altijd enthousiast om in de regen te lopen of om meteen ‘s ochtends vanuit je warme bed de hond eerst uit te laten. Als je het niet meer kunt, mis je dat! Ik wist al wel, dat ik niet meer zo’n grote hond wilde. Als je zelf ouder wordt en je hond ook, is een kleinere hond toch iets handzamer. Geregeld zat ik op Internet te kijken naar honden in het asiel, op de website van "Welkom Stichting Dierenhulp zonder Grenzen" en nog wat van die sites. Zag ik een kleine terrier, dan was ik meteen vertederd. Maar dan bleek hij/zij te oud, niet met kinderen om te kunnen gaan, niet te houden van autorijden, niet alleen te kunnen zijn, dus dan ging de liefde weer over. En lief zijn voor kinderen vond ik met het oog op onze kleinkinderen wel heel belangrijk. Manlief bleef bij zijn standpunt, totdat ik begon over een cairn terrier die vrienden van ons hadden. Als er een hond moest komen, dan een hond die op Jip leek, alleen kleiner.  Duidelijk: dat moet een Welsh terrier worden! En hij wilde een reu (ik ook hoor). Ik nam gelijk de gelegenheid te baat en ging op zoek. Dat viel niet mee, want de Welsh terrier pups waren snel verkocht. In Belgixc3xab waren wel voor een zacht prijsje er enige te koop, maar toch wel zo goedkoop, dat er voor mij een luchtje aan zat. toch konden het beste hondjes zijn. Bijna had ik gekozen voor een 4jaar oude reu, ook uit Belgixc3xab, toen ik per toeval op een nest stuitte, die nog niet verkocht leek. Snel mailen vanuit Oostenrijk, maar helaas voor mij: toch verkocht, maar….. ik kreeg een mobiel nummer waar nog teefjes te koop waren. Ik zat in twijfel, toch een teefje? Nog eens Internet op en ik zie de advertentie van de bewuste familie. Nu compleet met foto van het nest xc3xa9n… er zat toch een reutje bij. Meteen een mail uitgedaan en nog dezelfde dag antwoord: het reutje was nog niet verkocht en zo gauw we terug waren uit Oostenrijk  konden we gaan kijken. Ook werd er meteen een foto van Sam met zijn zusjes opgestuurd, heel gezellig! Dus meteen de andere dag na thuiskomst op naar Tiel en genieten van die kleine Welshjes, die er nog helemaal niet uitzien als zijnde een verkleinde Airdale! Maar de moeder wel! Sprekend Jip in het klein. Nu zijn de karaktertrekken van een Welsh wel iets pittiger dan die van een Airdale, maar moeder Lyla was wel superlief voor kinderen en evenals Jip er dol op. We kwamen dus snel tot overeenkomst en het reutje was voor ons. Hij had al wel een naam in verband met de aangifte, maar wij hadden ook al een naam: Sam. Dus nu heet hij Sam, geboren Twister! Maar op 9 maart geboren, betekent het, dat Sam nog tot eind april, begin mei bij zijn moeder moest blijven. Wachten duurt dan lang! Maar  tussendoor werden er wel foto’s opgestuurd, zodat we toch wat bij bleven met de groei van Sam.

Op 14 april zijn we weer gaan kijken en hebben de nodige foto’s gemaakt. Genoten van zijn bokkesprongen en zijn onderzoekingsdrang! Ik was supertrots, want hij kwam meteen op mij af in de kist, waar hij met zijn zusjes in lag. Toeval? Misschien wel, maar het is toch leuk! Ik had een speeltje voor hem meegebracht, zodat als hij naar ons komt, al iets bekends  heeft. Hij speelde zo klein als hij was, er al goed mee. Het is lastig zo’n kleine pup goed te fotograferen. Uiteindelijk koos ik ervoor om hem op video te zetten, wat goed kan met mijn fotocamera. Dit filmpje staat op You Tube, dus heb je interesse in Welsh terriers, ga dan even kijken op http://www.youtube.com/watch?v=GH3PcSC9aW8 . Als je inlogt, kun je ook genieten van onze kleine Sam.

Kleinzoon Pepijn komt iedere keer binnen met de kreet: Nieuw hondje? 28 April kunnen we hem op halen. Wat duurt wachten lang!

Jip is onze hond. Ik moet schrijven: was onze hond. Vandaag hebben we hem na rijp beraad in laten slapen na een bijna half jaar ziek zijn. In dit stukje wil ik terugblikken op zijn leven als een soort eerbetoon aan hem.

Jip is geboren op 1 maart 1998 en was de een na jongste in het nest. Hij liet zich als pup wegstoten en werd bijgevoerd. 4 Maanden oud kwam hij bij ons. De dag daarna gingen we naar een paardenconcours. Ik zie hem nog later voor de tv zitten, waar ook een springconcours op te zien was. Daar ging zijn koppie van links naar rechts en weer terug: je kon hem zien denken: ik heb dat ook gezien! Hij ging ook meteen mee op vakantie naar Oostenrijk. Maar na terugkomst werd hij ziek. Bloedonderzoek wees uit, dat hij iets in zijn darmen had, wat hij al voor zijn geboorte had. Met speciale pillen kregen we hem weer op de been, maar hij zou altijd een langzame hond blijven. Helaas heb ik uit die eerste tijd geen foto’s op de computer. Hoewel hij de kleinste uit het nest was, groeide hij uit tot de grootste. Zijn vacht, die er aanvankelijk niet uit zag, werd een mooie vacht, een Airdale waardig!

Van het begin af aan was Jip dol op kinderen. Toen we in 2001 in februari naar Kitzbxc3xbchel gingen  met het gezin van onze dochter, die haar 3 maanden oude zoon Pjotr bij zich had, was hij het liefst in de wipstoeltje van Pjotr erbij  gekropen. In de zomer van hetzelfde jaar liep hij goed mee met de wandelingen. Een beetje afkoeling kon hij wel gebruiken, maar zwemmen? Ho maar, verder dan zijn borstharen ging hij niet. en dat bleef zo, zijn hele leven lang.

Al gauw bleek tijdens onze wintersportvakanties dat hij gek was op sneeuw. Hij werd dan veel viever, danste vrolijk, sprong midden in de  diepe sneeuw en worstelde zich er weer uit. Sneeuw: dat was geweldig!

Wanneer we op vakantie waren, dronk Jip nooit erg veel. Soms vond hij een lekker beekje, waaruit hij slobberde. Maar water uit onze flessen vond hij maar niets. Een keer maakte hij een uitzondering. Dat was in 2003. We waren op vakantie in Semnadisse en gingen wandelen in Guxc3xa9ret. Achteraf bleek, dat het verboden was om daar te wandelen vanwege het grote brandgevaar. Er heerste een echte hittegolf. We hadden zo’n 2 liter water bij ons en het grootste gedeelte ging deze keer op aan Jip. Je kunt ook echt zien op deze foto, dat hij liever lekker lui bleef liggen dan te moeten lopen. Hij had het met zijn krullenvacht dan ook wel heel warm. En een hond kan alleen afkoelen door zijn tong, die dan bij hem ook flink uit zijn bek hing.

Wandelen wanneer het niet zo warm was, ging veel beter. Hij kon kilometers lopen in Oostenrijk  zonder een enkel probleem. Waren we weer terug in Nederland, dan vond  hij zijn dagelijkse wandeling kennelijk maar saai. Hier met Els op de wandeling tussen de laatste sneeuw (het was al mei), heeft hij echt zoiets van: waar blijven jullie nu? Ja, de foto was zo belangrijk! Els was voor de eerste keer in Oostenrijk, dus die wilde ook wel even laten zien, dat ze bij de sneeuw was geweest. In die zomer van 2004 was ook Pieter met  zijn gezin in Kitz. Dat was gezellig! Met zijn allen wandelen naar de Melkalm en daar wat drinken. En je loopt zo gemakkelijk hier dat paadje af.  En dan bij thuiskomst, wie is daar? Griekse Karla bij de buren. Karla is gek op dieren en speciaal op jou, Jip! Ze komt bijna meteen, als ze logeert bij haar opa en oma,  kijken hoe het met Jip is. En als hij dan op vakantie is, kan ze haast niet wachten tot hij er is. Hoe goed de relatie tussen Jip en Karla is, merken we het jaar daarop in 2005.

Met vrienden gaan we een rondreis Polen maken. Zij hebben 2 teckels Rebbel en Joris. De kleine honden zijn dol op Jip. Dus dat gaat allemaal goed. Jip laat zich door die twee kleine keffertjes geen oor aan naaien. Zij hebben een fijn bijttouw om mee te spelen. Dat is leuk! Jip pikt het weg en gaat triomfantelijk bij zijn gejatte touw liggen en waakt erover dat het niet teruggepakt wordt. Hij heeft als voordeel dat hij los mag en Joris en Rebbel liggen aan lange lijnen. Hij gaat dus buiten bereik liggen. Slimme hond!  In Gdansk komt hij een "broertje" tegen. Spannend! Dat wordt toch even kennismaken en snuffelen. Ze draaien lekker om elkaar heen, terwijl hun baasjes een praatje maken.

Maar na een grote wandeling door Krakau blijft Jip de dag daarna uitzonderlijk rustig. eerst denken we nog dat dit door de wandeling komt. Maar op de volgende camping blijkt hij bijna jodium te plassen, dus zoeken we een dierenarts. Deze vinden we in Zilina (Slowenixc3xab). Er blijkt van alles mis te zijn: urine en bloed niet goed. Jip drinkt niet meer, kan haast niet op zijn poten  staan en probeert zijn drink en etensbank te ontwijken. Hij gaat meteen na de uitslagen aan het infuus voor xc3xa9n de antibiotica en om vocht naar binnen te krijgen. We boffen, dat de dierenarts in Utrecht heeft gestudeerd. Hij spreekt goed Engels in tegenstelling tot zijn collega’s, die alleen Sloweens spreken. We besluiten na Jip 4 dagen naar de kliniek gebracht te hebben voor een infuus van 1 1/2 uur terug naar Nederland te rijden. Hij knapt nl. niet echt op en de dierenarts weet niet goed, want er aan de hand is.  Het kan van alles zijn: zijn nieren, zijn maag, een gezwel. Niets is goed. We krijgen antibiotica en infuusvloeistof mee, zodat we onderweg niet naar een dierenarts hoeven te zoeken. Op een camping onderweg wordt Jip aan het infuus gelegd. We krijgen natuurlijk de nodige vragen daarover. Het is verschrikkelijk om te zien hoe ziek Jip is. We bellen naar Freek om hem de dierenarts in Nederland te vragen tot hoe laat we terecht kunnen. Gelukkig blijkt dat de hele avond te zijn, zodat we meteen na de caravan even thuis afgekoppeld te hebben, kunnen doorrijden. Met alle uitslagen die we van de dierenarts in Slowenixc3xab meekregen, blijkt het voor de dierenarts in Nederland iets gemakkelijker te zijn een vermoedelijke diagnose te stellen. In Nederland is nl. al bekend, dat de ziekte Babiosis rondwaart. Deze ziekte wordt overgebracht door teken. Hij is dodelijk, als je er niet snel genoeg bij bent. Maar het serum ervoor hadden maar weinig dierenartsen op dat moment in de praktijk. Toevallig de onze wel. En hoewel hij ook dacht aan problemen met de milt, nieren of anderszins, dacht hij toch aan Babiosis en diende Jip het serum toe. Hij werd in de kliniek aan het infuus gelegd en is een week daar gebleven. Maar al knapte hij op en werden de urine en bloeduitslagen beter: hij ging niet uit zichzelf eten en drinken. Toen besloten hem toch mee naar huis te nemen, want het leek ons maar niets, dat hij ineens daar toch dood zou gaan of dat we die beslissing zouden moeten nemen. Ook thuis begon hij niet echt te drinken. Zijn pillen goed verstopt, wist hij altijd uit de ham of wat dan ook te laten vallen. Al stopte je ze tot achter in zijn keel, later vond je ze weer terug op de grond. Wat te doen? Toch in laten slapen? Hij moest gaan drinken. Of hij voelde, dat we erover spraken: de andere dag dronk hij af en toe een piepklein slokje. En toen kwam Griekse Karla vragen of ze met Jip mee mocht wandelen. Na afloop zei ik tegen JNip: laat Karla eens zien, hoe goed jij kan drinken! En wie schetst onze verbazing: je dronk! Niet meer met kleine slokken, maar echt ouderwets! En de dag daarop, ja, wat heeft Karla met je gedaan?  Je begon bij haar te eten. Eindelijk. En daar kregen we onze oude fiere Jip weer terug. Wat waren we blij en wat waren we Karla dankbaar. Ze wilde dierenarts worden in die tijd. Haar eerste dier had ze genezen!

Wordt vervolgd in dit zelfde artikel!

En hier komt dan het vervolg. Eind 2005 ging Jip dus weer vrolijk mee naar de sneeuw. Deze vakantie zou ook Hester komen met haar ouders. Ischa, hun hond, nog maar net 1 jaar zou naar een kennel gaan. Anders zou het wel erg vol en druk worden in de caravan! Maar o, schrik: Ischa kon nergens ondergebracht worden vanwege Kerst, alles zat vol. Wat te doen? Hester had zich zo op verheugd op een wintersportvakantie. Nou ja, laten we het proberen. Bench zou worden meegenomen, die konden we desnoods overdag onder de tafel schuiven. Wat een vreugde, toen de 2 honden elkaar ontmoeten na de lange reis. Ze dolden en sprongen om elkaar heen, zodat we besloten ze maar snel uit te laten rond het   meer. Maar daarna ging het prima. Jip was de baas, dus Ischa had te luisteren. De bench was helemaal niet nodig, want ze lagen als goede maatjes naast elkaar op hun matje of soms net andersom. En zo bleef het, ook toen Jip later bij Ischa thuis op bezoek ging. Jip was een erg rustige hond over het algemeen, maar wel waaks. Hij kon bijna met alle honden goed opschieten. Ook met kleine hondjes ging het goed, zoals met de teckels van Nan en Tom, als die op bezoek kwamen. Ze konden blaffen wat ze wilden, het deed hem niets! Daarom viel het des te meer op in de laatste weken van Jip, dat hij angst kreeg voor kleine honden. In onze buurt woont een echtpaar met een stel Jack Russels. Deze kwamen een paar weken terug blaffend op Jip af en gingen rondom hem staan. Normaal zou hij na enige gesnuffel gewoon weg zijn gegaan. Nu stond hij te trillen op zijn benen en de dag daarna, toen hij ze hoorde, wilde hij niet langs dat huis. Arme Jip. Maar zover was het nu nog niet.

Zijn dagelijkse wandeling ging meestal achter de camping langs ‘s ochtends vroeg. Hij was het niet mee  eens, als ik hem bij haast voor de camping langs uit liet. Vaak trok hij dan in de richting van achterlangs. Gaf ik echter niet toe, dan kon hij rustig over het "korte"rondje bijna even lang doen als de "lange" ronde. Er valt dan toch zoveel te snuffelen! ‘s Middags ging hij het liefst met Nol langs De Blauwe kamer lopen. Jip bepaalde graag zelf welke weg er genomen zou worden, vooral ook ‘s avonds. Hij stond dan stokstijf als je een andere kant op wilde gaan. Alleen als we in Oostenrijk gingen wandelen vond hij over het algemeen alles goed, zelfs als we langs "bijtkoeien" moesten lopen.

In de zomer van 2006 trouwden Freek en Simone. Dan komt er familie, die je niet wekelijks ziet. En heel handig: ze zaten op een camping vlakbij, dus dat was na de bruiloft erheen. Ook voor Jip was dit genieten: lekker met Josje en Eva op stap, ja dat wil ik wel. En zoals ik al eerder schreef: Jip was gek op kinderen. soms was dat wel eens wat angstig, want hij kon dan zo luid blaffen en om ze heen springen, dat dit vooral kleinere kinderen wat angst aanjoeg. Maar toch, als ze eenmaal wisten, dat hij blafte en sprong en verder niets deed, dan was het knuffelen geblazen met deze grote krullenhond, die bijna op   een teddybeer leek. Zowel Pleun (kleindochter van 4 toen) op de camping in Nederland als Brit (kleindochter van vrienden, 5) wilden graag even bij hem zijn. Jip vond het allemaal best.

In 2008 kregen Pieter en Marleen een Border Collie: Sem. En hier was het verschil: Jip rustig liggend, een oude hond, en Sem, nog snuffelend, jong. En zo rustte Jip ook heel graag uit, als zijn oude baasje ook moe van een spannend avontuur met Jan (liever dwars door het bos dan het pad, maar dat viel tegen) lui tegen een boomstam zat. Moesten ze echt nog verder?

En dan begin december vlak voordat we naar Oostenrijk gaan, ontdekt de trimmer, dat je en gezwel aan je poot hebt. Hij denkt een ontsteking, maar de dierenarts denkt meteen aan kanker. Hij neemt een punctie van het gezwel en een uit je lies. En in Oostenrijk horen we via een mail, dat je uitgezaaide kanker hebt. Er is niets meer aan te doen, alleen afwachten hoe het verder met je zal gaan.

Sinterklaas vieren we de dag voor we naar Oostenrijk vertrekken bij Pieter en Marleen. Zij hebben weer een jong poesje: Siepie. Voorheen moest je niets van poezen hebben. Je joeg ze achterna, als je ze zag. Maar nu?  Je was nieuwsgierig, maar je joeg Siepie niet op. Siepie was ook nieuwsgierig. Dus bleven jullie bij elkaar in de buurt, Siepie had beslist geen angst voor jou en al zou ze een klauwtje uitgeslagen hebben, jij vond het best!

In maart voor de laatste keer naar Oostenrijk. Je was voor die tijd al goed ziek geweest. De dokter was aan huis gekomen, omdat het baasje die dag aan staar geopereerd werd en het vrouwtje nog met 2 krukken liep en niet mocht autorijden. Door de antibiotica knapte je tot verrassing van de dierena rts weer zo goed op, dat we besloten je toch weer mee te nemen. Het tijdstip van inslapen was nog niet gekomen. Freek, Simone en Pepijn waren ook een week bij ons. Dus voor jou betekende dat, dat je Pepijn toch wel in de gaten wilde houden. En in Oostenrijk ging het je goed iets minder dan in december-januari, maar toch!

Bij terugkomst leek het aanvankelijk niet zo snel achteruit te gaan, totdat je iedere keer moeite had met plassen en je ontlasting. Het opstaan ging steeds moeilijker. je had zin om te blijven liggen en dan ineens stond je schel te blaffen of bij de baas zijn stoel met je kop langs zijn hand te strijken. Dan wilde je uit, maar vaak had je het dan al in de keuken gedaan. Je voelde het niet meer zo precies. Hoe precies niet, dat merkten we ook pas later, toen we je bij toeval op de mat zagen plassen, terwijl je ons met grote ogen aan stond te kijken. Onder het kleed kijkend bleek, dat je dit al vaker had gedaan. De ene keer at je je bak voer wel leeg, maar even gemakkelijk liet je hem staan. Ook je boterham met smeerworst waar je medicijnen voor je schildklier inzaten at je niet meer. Kortom je ging steeds sneller achteruit en dit ging ook, hoewel aanvankelijk voor ons heel moeilijk te bepalen, met pijn gepaard. De pijnstillers op het laatst hielpen wel wat, maar niet voldoende.

Het was moeilijk, heel moeilijk om de beslissing te nemen jou in te laten slapen. Iedere keer als we er aan dachten, schoten we vol. Ik had niet verwacht, dat het ons zo’n verdriet zou doen afscheid te moeten nemen van jou. We stelden het uit, maar uiteindelijk viel de beslissing. Maandag 4 mei zou het  ‘s ochtends gebeuren. Pjotr met wie je bijna groot gegroeid  was, kwam nog afscheid nemen. Ineens leefde je op, blafte, rende om hem heen. We keken elkaar aan: toch uitstellen? We hebben het niet gedaan. We hebben afscheid genomen en zijn met je naar de dierenarts gegaan. Daar ben je ingeslapen zoals ze dat noemen. Maar zoals je tegen je tekenziekte babiosis hebt gevochten, zo vocht je nu tegen de narcose. het was heel akelig om je zo te zien gaan. We hopen maar, dat je toch door de narcose niet echt geleden hebt. We zien je op elke plek hier beneden in huis, op je plaatsje voor het raam, bij de tafel, in de serre, buiten in de tuin. We missen je, je laat een onverwachte leegte achter. Je was dan ook een kameraad 11 jaar lang voor mij, maar wel het meest voor jouw baas Nol. En daarom deze laatste groet, een uitkijk over de bergen: jullie twee peinzend kijkend ver weg hoog in de bergen.